Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Μνημεία και μνήμες από την ιστορία της Ζαγοράς - Νίκος Διαμαντάκος - (Αλλιώς 4)

Μνημεία και μνήμες από την ιστορία της Ζαγοράς - Νίκος Διαμαντάκος

Αποσπάσματα - (συνέχεια):

3. Βρύση του Δεσπότη (Τ' Δισπότ' η βρύσ')
σελ. 211

....
Στην αριστερή υπάρχει σταυρός με την γνωστή αρχικογράμματη φράση "IC XC N-K" (ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ) και στη συνέχεια η φράση: "Η ΚΡΗΝΗ ΑΥΤΗ ΡΕΙ ΤΟΙΣ ΔΙΨΩΣΙΝ ΥΔΩΡ" (Η βρύση τρέχει νερό γι' αυτούς που διψούν).
Στη δεξιά πλάκα διαβάζουμε το σύντομο ιστορικό της βρύσης:
"ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΔΙ' ΕΞΟΔΩΝ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ 1765"

...
Ο Πατριάρχης Καλλίνικος (1713 - 1791), κατά κόσμον Κωνσταντίνος Δημητρίου Μαυρίκιος, χρημάτισε πρώτα Επίσκοπος Προϊλάβου (της σημερινής πόλης Βραϊλας της Ρουμανίας) και έπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης, ως Καλλίνικος Γ'. Το 1762 επανήλθε στη Ζαγορά και έζησε εκεί μέχρι το θάνατό του. Το σπίτι του (πύργος) ήταν στο πλάτωμα, πιο πάνω από τη βρύση, εκεί που τώρα έχει κτισθεί νέα οικία.
Στα παιδικά μου χρόνια, τους καλοκαιρινούς μήνες, πηγαίναμε στη βρύση από μακρινές γειτονιές, μεσημέρι - βράδυ, να πάρουμε νερό στο λαήνι ή στο γκιουμάκι, γιατί εκτός από κρύο θεωρούνταν και πολύ καλό. Επίσης στα διαλείμματα της σχολικής εργασίας, αν και το σχολείο απείχε απ' τη βρύση 150 περίπου μέτρα, τα παιδιά - περισσότερο τ' αγόρια - πήγαιναν τρέχοντας να ξεδιψάσουν, γιατί το νερό στη σχολική βρύση, που έτρεχε από ένα σωλήνα, δεν θεωρούνταν κατάλληλο.
Η βρύση, αν και κτίστηκε με έξοδα του Πατριάρχη Καλλινίκου, πήρε ως επωνυμία τον τίτλο του δεσπότη, όχι του πατριάρχη, μάλλον για το λόγο ότι η λέξη δεσπότης είναι πιο σύντομη, ευκολοπρόφερτη και πιο οικεία από τη λέξη πατριάρχης. Είναι η δεύτερη σε αρχαιότητα βρύση της Ζαγοράς και από τις αρχαιότερες στο Πήλιο.
Δυστυχώς η μακρόχρονη ιστορία της και η πατριαρχική της προέλευση δεν θεωρήθηκαν μεγέθη σεβαστά. Βρίσκεται μόνιμα στο περιθώριο του ενδιαφέροντος της εκάστοτε Δημοτικής Αρχής και παντός δυναμένου να κάνει κάτι καλό στον τόπο του. Και όμως η τοποθέτηση καινούργιων κάγκελων από συμπαγές σίδερο, η κοπή των χόρτων, η τοποθέτηση μιας πέτρινης πλάκας στο στόμιο της στοάς, ένα αυλακάκι για τη διοχέτευση του νερού καθώς και η τοποθέτηση δυο πινακίδων στα δρομάκια  προσπέλασης με τη ένδειξη "ΒΡΥΣΗ ΤΟΥ ΔΕΣΟΤΗ" δεν απαιτούν μεγάλη δαπάνη. Η διαφύλαξη και προβολή τέτοιων ιστορικών μνημείων συνιστά υποχρέωσή μας αλλά προσφέρει και οφέλη στον τόπο μας.
σελ. 214
(Αχ! Δάσκαλε... Δήμαρχος διαρκείας, έπρεπε να γίνεις εσύ, αλλά... εσύ, εκεί! Να μας μάθεις την Ιστορία! Μέχρι να την μάθουμε εμείς, πάνε οι βρύσες μας και άλλα πολλά!)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το "κάτι" που μένει...