Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014
Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014
Πολλές καραμέλες!
Όταν είχε έρθει η μάννα στον Βόλο, ένα βράδυ που κοιμηθήκαμε μαζί στο άλλο δωμάτιο, μού έδειξε ένα κόλπο, πως να βγάζω λεφτά απ' τον κουμπαρά μου, για να παίρνω καραμέλες.
"Εγώ θα σου βάλω μέσα ένα χαρτί που θα είναι πιο πολλά λεφτά. Εσύ, θα παίρνεις το ψαλίδι, θα τον γυρνάς ανάποδα, θα τα σπρώχνεις με τη μία μύτη και θα πέφτουν τα ψιλά. Θα προσέξεις όμως, να μην κόψεις το χαρτί, γιατί μ' αυτό θα πάρεις πολλές καραμέλες!"
Α, ρε μάννα, αθάνατη! Τέτοιος ήταν, πήλινος!
Κεντημένα κύματα
...και για να τελειώνω με τις δικές μου αφηγήσεις, ώς παιδί υπηρέτρια, κι επειδή ξεκίνησε το θέμα εδώ και με ρωτούν στο προφορικό, κάποιοι φίλοι, μιας και ποτέ δεν το έγραψα πουθενά, ούτε ποτέ το εξήγησα σε πολλούς, ευκαιρία είναι, να γράψω τώρα, τσάκα - τσάκα, πως και γιατί το έσκασα!
Μου έλειπε η μάννα, δεν το συζητάμε!
Στα δυο χρόνια, την είδα δυο φορές! Έλεος!
Οι θείοι μ' αγαπούσαν, μα ο θείος έριχνε πολύ ξύλο!
Ειδικά, όταν έπινε πολύ.
Αιωνία του η μνήμη, τον συγχώρεσα, γιατί ήταν "ο τρόπος", να μάθω γράμματα! Δεν το συζητώ!
Πολύ ξύλο όμως, για το πιο απλό πράγμα.
"Πώς τον 'λέγαν τον μπαμπά σου;" ερώτηση εκεί που τρώγαμε. "Δημήτρη ή Δημητράκη;"
"Δημητράκη!" απαντούσε το 8αχρονο, που δεν είχε πια μπαμπά και είχε πεθάνει απ' τα 4.
"Πάρε, για να μάθεις!"
Κάτω απ' το τραπέζι, απ' τις φάπες και τις κλωτσιές, μαζί με την φασουλάδα.
Πήγα στην β' τάξη, καλοκαίρι στον Βόλο, όχι κοντά στην μάννα.
Πήγα γ' τάξη, είχαμε μια πολύ καλή δασκάλα, δε θυμάμαι ονόματα, ούτε από συμμαθητές, εκτός από δυο τρεις. (Ότι θάβει η μνήμη για χρόνια, ξεχνιέται.)
Μας έμαθε να κεντάμε. Μας είπε να πάρουμε ένα χοντρό κέντημα και μας έδειξε, όχι την σταυροβελονιά, το άλλο. (την μία φορά, δεν το θυμάμαι τώρα, κόλλησα.)
Με πήγαν οι δικοί μου, γιατί στις απαιτήσεις του σχολείου, ήταν τύπος και υπογραμμός, και γενικά, στο "φαίνεσθε", παραπέρα...
Διάλεξα λοιπόν ένα κέντημα (έψαξα στο γκουγκλ, δεν βρήκα παρόμοιο, μα με βοηθάει αυτή η φώτο, στα άκρα της) που είχε κύματα, σε μπλε αποχρώσεις, γεμάτος, όλος οχοντρός καμβάς.
(Τελειωμένο, θα ήταν ένα υπέροχο κεντημένο κυματιστό μαξιλάρι!)
Το χάρηκα πολύ, κεντούσα τα διάφορα χρώματα, το είχα φτάσει σχεδόν στη μέση, το πήγαινα και στο σχολείο, να το δει η δασκάλα και να μου βάλει 10 και στο μάθημα της χειροτεχνίας!
Απ' την πολλή χαρά και τον σεβδά, όμως, το έχασα μια ωραία μέρα!
Ν' ανοίξει η γη, να με καταπιεί!
Έκλαιγα, έψαχνα στον δρόμο, δεν το βρήκα.
Στην σκέψη ότι σίγουρα θα φάω πάλι πολύ ξύλο, ξύπνησε η πονηριά, μέσα μου.
"Πού είναι το κέντημα;"
"Μου το πήρε η δασκάλα, να το τελειώσει εκείνη! Μου είπε ότι της άρεσε και ότι θέλει να με βοηθήσει, κι εγώ να διαβάζω κι άλλα "Προς την Νίκην"!
Με πιστέψαν οι δικοί μου, γλύτωσα το ξύλο, λέγοντας ψέματα.
Κάποια μέρα:
"Πρέπει να της τελείωσαν οι κλωστές της δασκάλας σου. Να την ρωτήσεις και να πας μ' αυτά τα λεφτά, να πάρεις κι άλλες!"
"Πήγες; Πήρες; Τις έδωσες;"
"Τις πήρα, τις έδωσα!"
Εγώ με τα λεφτά έπαιρνα σοκολάτες, καραμέλες, κ.λ.π. Νομίζω, τότε πρωτοπήρα φάκελο και γραμματόσημο και έστειλα γράμμα στη μάννα, γιατί της έγραφα κάθε βράδυ, μα τα έσκιζα και τα πέταγα το πρωί, στον μακρύ δρόμο για το σχολείο, σα σημάδια, μη χαθώ, όταν γυρίζω.
(Τότε δεν υπήρχαν σπίτια εκεί. Ελαιώνες και αμυγδαλιές, μόνο.)
Κι ήρθε ο καιρός που πλησίαζαν να κλείσουν τα σχολεία.
Εγώ ξέροντας πως το κέντημά μου θα έλειπε απ' την Έκθεση του σχολείου και θα το μάθαιναν οι δικοί μου, έκλαιγα πριν μέρες, για το ξύλο που θα έτρωγα.
Ήθελα την μαμά μου, ήθελα να πάω γρήγορα στην μαμά μου και δεν έτρωγα. Πονούσαν κοιλιές, πονούσαν όλα!
Ανησύχησαν οι δικοί μου:
"Θα πας σε δυο μέρες και θα μείνεις όλο το καλοκαίρι! Κάνε δυο μέρες υπομονή, να πάρουμε το ενδεικτικό, να πάρουμε και το κέντημα!"
"Όχι, αύριο θέλω να πάω!"
Δε θυμάμαι πολλά πάνω σ' αυτό, πως πείστηκαν τόσο εύκολα και κανόνισαν και έφυγα, παραμονή!
Πήγα στη μάννα, χώθηκα στην αγκαλιά της, κι από τότε, δεν ξαναέφαγα ξύλο, ούτε ξαναείδα τον θείο!
Ο ξάδελφος, ο γιος του που ήταν φαντάρος, πήρε άδεια και ήρθε στο χωριό να μάθει: "γιατί έφυγα, γιατί!"
Κρυβόμουνα κι από κείνον, δεν του απάντησα, ποτέ, ακόμα, κι όταν μεγάλωσα.
Έφερε στην μάννα το 10 του ενδεικτικού μου για την Τετάρτη τάξη, όχι όμως τα κύματά μου!
Δεν έμαθα ποτέ την σκηνή της αντίδρασης της δασκάλας και των δικών μου, όταν το έμαθαν!
Αντρέπομαι, μα... ήμουνα παιδί, κι άλλο ξύλο, δεν άντεχε το κορμάκι μου!
Πολλά τα ψέματα, παπά μου, μα...
...Κι είμαι εδώ και σας τα γράφω, τώρα και πήγε 4:16!
"Για να μάθω γράμματα."
Αφήνω τα δικά μου. Άλλη στιγμή και άλλα.
Λογικό είναι, αφού πήγα να μάθω γράμματα κι εγώ και συνάμα να ταίζω γουρουνάκια και να καθαρίζω σταύλους, για δυο χρόνια, σίγουρα πήγαν και οι αδελφές μου, για πολύ περισσότερα χρόνια.
Η χιλιομετρική απόσταση και το λίγο που βρισκόμαστε, δεν έτυχε να συζητήσουμε λεπτομέρειες για τις εμπειρίες μας.
Με αφορμή το θέμα μου, τις ρώτησα.
Ευτυχώς, η Βάσω, το κοριτσάκι δίπλα στην Φωτεινούλα, πήγε να δουλέψει σε σπίτι, μετά το σχολείο, και πέτυχε πολλή καλή οικογένεια, που είχε παιδάκια και έμεινε πολλά χρόνια εκεί. Μετά σπούδασε κομμωτική, δούλεψε και σε εργοστάσια, παντρεύτηκε, όλα καλά!
Θυμάμαι την σκηνή, που είχε έρθει να με δει στον Βόλο.
Περπατούσα μια μέρα, με μια γεμάτη τραμιτζάνα κρασί και την κρατούσα αγκαλιά, σα να ήταν μωρό, γιατί ήταν ασήκωτη για την ηλικία μου και για τα χιλιόμετρα που έπρεπε να την κουβαλήσω...
Μια κοπέλα περπατούσε πίσω μου και με φώναξε:
"Κοριτσάκι, πάω κι εγώ στον δρόμο σου. Να σε βοηθήσω;"
"Όχι! Μόνη μου."
"Πώς σε λένε;"
"Κατινάκι..."
"Πού μένεις;"
"Γιατί ρωτάς;"
"Γιατί; Είναι κακό; Να σε βοηθήσω θέλω. Δως μου την τραμιτζάνα, να μην κουράζεσαι..."
"Δεν κουράζομαι. Έχω συνηθίσει. Μπορώ."
"Κουβαλάς συχνά, κρασί; Ποιος το πίνει τόσο πολύ;"
"Ναι... Οι θείοι μου."
"Σε θείους σου μένεις; Πού είναι η μαμά σου;"
"Στο χωριό."
"Στο χωριό; Κι εσύ, γιατί είσαι εδώ;"
"Για να μάθω γράμματα."
"Πηγαίνεις σχολείο; Είσαι καλή μαθήτρια;"
"Είμαι..."
"Αδελφάκια άλλα, έχεις;"
"Έχω πολλά, αλλά δεν τα βλέπω. Είναι μακριά."
"Πού είναι;"
"Στην Αθήνα."
"Τ' αγαπάς;"
"Τ' αγαπάω, αλλά δεν τα βλέπω..."
"Περνάς καλά, εκεί;"
"Γιατί ρωτάς; Ο θείος δε μ' αφήνει να μιλάω."
"Σε μένα να μιλάς, γιατί είμαι η αδελφούλα σου η Βάσω και ήρθα να σε δω..."
Κι ύστερα, τέλος αυτή η ανάρτηση!
Ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα, με μακριά μαύρα μαλλιά!
Την πίστεψα αμέσως, ίσως γιατί το είχα ανάγκη.
Θα μπορούσε όμως και να μην ήταν, τώρα που το σκέφτομαι!
Λογικό είναι, αφού πήγα να μάθω γράμματα κι εγώ και συνάμα να ταίζω γουρουνάκια και να καθαρίζω σταύλους, για δυο χρόνια, σίγουρα πήγαν και οι αδελφές μου, για πολύ περισσότερα χρόνια.
Η χιλιομετρική απόσταση και το λίγο που βρισκόμαστε, δεν έτυχε να συζητήσουμε λεπτομέρειες για τις εμπειρίες μας.
Με αφορμή το θέμα μου, τις ρώτησα.
Ευτυχώς, η Βάσω, το κοριτσάκι δίπλα στην Φωτεινούλα, πήγε να δουλέψει σε σπίτι, μετά το σχολείο, και πέτυχε πολλή καλή οικογένεια, που είχε παιδάκια και έμεινε πολλά χρόνια εκεί. Μετά σπούδασε κομμωτική, δούλεψε και σε εργοστάσια, παντρεύτηκε, όλα καλά!
Θυμάμαι την σκηνή, που είχε έρθει να με δει στον Βόλο.
Περπατούσα μια μέρα, με μια γεμάτη τραμιτζάνα κρασί και την κρατούσα αγκαλιά, σα να ήταν μωρό, γιατί ήταν ασήκωτη για την ηλικία μου και για τα χιλιόμετρα που έπρεπε να την κουβαλήσω...
Μια κοπέλα περπατούσε πίσω μου και με φώναξε:
"Κοριτσάκι, πάω κι εγώ στον δρόμο σου. Να σε βοηθήσω;"
"Όχι! Μόνη μου."
"Πώς σε λένε;"
"Κατινάκι..."
"Πού μένεις;"
"Γιατί ρωτάς;"
"Γιατί; Είναι κακό; Να σε βοηθήσω θέλω. Δως μου την τραμιτζάνα, να μην κουράζεσαι..."
"Δεν κουράζομαι. Έχω συνηθίσει. Μπορώ."
"Κουβαλάς συχνά, κρασί; Ποιος το πίνει τόσο πολύ;"
"Ναι... Οι θείοι μου."
"Σε θείους σου μένεις; Πού είναι η μαμά σου;"
"Στο χωριό."
"Στο χωριό; Κι εσύ, γιατί είσαι εδώ;"
"Για να μάθω γράμματα."
"Πηγαίνεις σχολείο; Είσαι καλή μαθήτρια;"
"Είμαι..."
"Αδελφάκια άλλα, έχεις;"
"Έχω πολλά, αλλά δεν τα βλέπω. Είναι μακριά."
"Πού είναι;"
"Στην Αθήνα."
"Τ' αγαπάς;"
"Τ' αγαπάω, αλλά δεν τα βλέπω..."
"Περνάς καλά, εκεί;"
"Γιατί ρωτάς; Ο θείος δε μ' αφήνει να μιλάω."
"Σε μένα να μιλάς, γιατί είμαι η αδελφούλα σου η Βάσω και ήρθα να σε δω..."
Κι ύστερα, τέλος αυτή η ανάρτηση!
Ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα, με μακριά μαύρα μαλλιά!
Την πίστεψα αμέσως, ίσως γιατί το είχα ανάγκη.
Θα μπορούσε όμως και να μην ήταν, τώρα που το σκέφτομαι!
Η Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου 1969 - Σινεμά
Η Οδύσσεια ενός Ξεριζωμένου 1969 - Σινεμά
Η Οδύσσεια Ενός Ξεριζωμένου είναι ελληνική ταινία σε σκηνοθεσία του Απόστολου Τεγόπουλου. Αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας "διλογίας" με θέμα της περιπέτειες του τραγουδιστή Βασίλη Καρατζόγλου. Το πρώτο μέρος είναι η Ξεριζωμένη Γενιά, που γυρίστηκε ένα χρόνο νωρίτερα. Και τα δύο έργα, είναι επικών διαστάσεων με διάρκεια πάνω από τρεις ώρες το καθένα. Σκηνοθεσία: Απόστολος Τεγόπουλος Σενάριο: Πάνος Κοντέλης Παραγωγή: Κλακ Φιλμ Εισητήρια: 395,589 Διάρκεια: 183'
Ηθοποιοί
Ξανθόπουλος Νίκος, Άντζελα Ζήλεια, Μιράντα Κουνελάκη, Κατερίνα Βασιλάκου, Λυκούργος Καλλέργης, Στέφανος Στρατηγός, Ελένη Ζαφειρίου, Θόδωρος Μορίδης, Μήτσος Λυγίζος, Μαρί Πανταζή, Θόδωρος Έξαρχος, Ρένα Γαλάνη, Κία Μπόζου, Βαγγέλης Καζάν, Δημήτρης Μπισλάνης , Δήμος Σταρένιος, Αλέκος Ουδινότης, Κώστας Μπαλαδήμας, Νίκος Πασχαλίδης, Γιώργος Κωβαίος, Ιάκωβος Ψαρράς, Τάσος Δάριος, Νίκος Νεογέννης, Γιάννης Αλεξανδρίδης, Νίκος Θηβαίος, Χαράλαμπος Πισιμίσης, Γιάννης Τότσικας, Γιώργος Πάλλης, Μάριος Μαρκόπουλος, Γιώργος Γρηγορίου, Αντώνης Κασάρης, Δημήτρης Φωτιάδης, Γιώργος Οικονόμου, Γιώργος Γιουβανέλης, Στέλιος Βόκοβιτς.
******
1969 ήταν!
Τότε, πριν την γέφυρα της Νέας Δημητριάδος, υπήρχε ένας σινεμάς που λεγόταν "Ακροπώλ".
Μία φορά πρέπει να με πήγαν, γιατί θυμάμαι μόνο, αυτό το έργο και τον Ξανθόπουλο.
Θυμάμαι έκλαιγα πολύ, όσο το έβλεπα.
Το νόμιζα και αλήθεια.
Όταν τελείωσε, θυμάμαι κρύωνα πολύ, ήταν χειμώνας, είχα ένα λεπτό παντό, περπατούσαμε - περπατούσαμε... να φτάσουμε σπίτι, και είχα τα χέρια μεσ' τις τσέπες.
Δεν άκουσα "Βγάλε τα χέρια από τις τσέπες...", το άκουσα όταν βρέθηκα από μια δυνατή κλωτσιά, που με χτύπησε πισώπλατα και βρέθηκα κάποια μέτρα μακριά, μπρούμητα πάνω σ' ένα μυτερό βράχο...
Φτάσαμε σπίτι με κλωτσιές και κλαίγοντας...
...Μετά από καιρό, όταν με έκαναν μπάνιο, είδαν πως είχα μια μεγάλη μελανιά στην κοιλιά.
Σε λίγες μέρες θα 'ρχόταν η μάννα, να με δει.
...Δεν έπρεπε να δει την μελανιά...
Μέρες με έτριβαν με οινόπνευμα... να φύγει! Να εξαφανιστεί!
Αυτά!
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014
Αστεράκια, η συντομία...
Πολλά ********* εδώ, ότι πολλά "Άλλα", λόγια, πήγαν εκεί!
Βγήκαν πολλά, αλλά, προέκυψε...
Βγήκαν πολλά, αλλά, προέκυψε...
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014
Πώς "αισθάνθηκες" Κατερίνα, ξεφυλλίζοντας την Θεσσαλία του 19...;
Πώς "αισθάνθηκες" Κατερίνα, ξεφυλλίζοντας την Θεσσαλία του 19...;
****
Το 1999 ξεφυλλίζοντας τα Ιερά Κειμήλια και αρχεία της Εφημερίδας Θεσσαλίας, που σήμερα έμαθα ότι δεν είναι προσβάσιμα πια, ούτε στους κατέχοντες "ειδική άδεια", όπως τότε, έννοιωσα, παρόμοια συγκίνηση με την σημερινή, ως προς την Ιερότητα του χρόνου...
1968 σήμερα, πολύ παλιότερες χρονολογίες, τότε.
Όχι όμως με την ένταση της αφής, εκείνων των φύλλων και τόμων, που τρύβονταν σε κάθε γύρισμα και έννοιωθες πως είσαι "φονιάς"!
Τα θέματα τότε ήταν εύκολα, το "κυρίως" σημερινό, μάτωνε από χίλιες πλευρές.
Τα άλλα θέματα μ' άγγιξαν στο γρήγορο, ως προς τους τίτλους, κ.λ.π. τα κράτησα φωτογραφικά και έφυγα.
Οι φυσικές, όσο και οι ψυχολογικές μου αντοχές, δεν έφταναν.
Μίσησα και αγάπησα, συγχρόνως και την φωτομηχανή μου.
Φυσικά και δεν ξεφύλλισα όλον τον τόμο!
Αυτά!
Είμαστε πολύ τυχεροί που μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο παρελθόν, με την ευκαιρία αυτή που μας δίνει η Βιβλιοθήκη των Τρειών Ιεραρχών του Βόλου!
Το ότι πληρώνουμε, λογικό το βρίσκω, αρκεί να έχεις και τα κατάλληλα "όπλα", όμως, ώστε να κάνεις σωστή "δουλειά", είτε για προσωπική σου έρευνα, είτε του συνόλου!
Αυτά και πήγε 3:30 και επιτέλους, "άδειασα", την σημερινή μέρα!
Κι ύστερα, τριγύρω υπήρχαν Χριστούγεννα του 2014!
Χρόνια μας Πολλά και Καλά!
Χαρούμενες κι Ευτυχισμένες Γιορτές!
****
Το 1999 ξεφυλλίζοντας τα Ιερά Κειμήλια και αρχεία της Εφημερίδας Θεσσαλίας, που σήμερα έμαθα ότι δεν είναι προσβάσιμα πια, ούτε στους κατέχοντες "ειδική άδεια", όπως τότε, έννοιωσα, παρόμοια συγκίνηση με την σημερινή, ως προς την Ιερότητα του χρόνου...
1968 σήμερα, πολύ παλιότερες χρονολογίες, τότε.
Όχι όμως με την ένταση της αφής, εκείνων των φύλλων και τόμων, που τρύβονταν σε κάθε γύρισμα και έννοιωθες πως είσαι "φονιάς"!
Τα θέματα τότε ήταν εύκολα, το "κυρίως" σημερινό, μάτωνε από χίλιες πλευρές.
Τα άλλα θέματα μ' άγγιξαν στο γρήγορο, ως προς τους τίτλους, κ.λ.π. τα κράτησα φωτογραφικά και έφυγα.
Οι φυσικές, όσο και οι ψυχολογικές μου αντοχές, δεν έφταναν.
Μίσησα και αγάπησα, συγχρόνως και την φωτομηχανή μου.
Φυσικά και δεν ξεφύλλισα όλον τον τόμο!
Αυτά!
Είμαστε πολύ τυχεροί που μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο παρελθόν, με την ευκαιρία αυτή που μας δίνει η Βιβλιοθήκη των Τρειών Ιεραρχών του Βόλου!
Το ότι πληρώνουμε, λογικό το βρίσκω, αρκεί να έχεις και τα κατάλληλα "όπλα", όμως, ώστε να κάνεις σωστή "δουλειά", είτε για προσωπική σου έρευνα, είτε του συνόλου!
Αυτά και πήγε 3:30 και επιτέλους, "άδειασα", την σημερινή μέρα!
Κι ύστερα, τριγύρω υπήρχαν Χριστούγεννα του 2014!
Χρόνια μας Πολλά και Καλά!
Χαρούμενες κι Ευτυχισμένες Γιορτές!
Η ΣΤΗΛΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ - Η ΤΥΧΕΡΗ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ!!!
Η ΣΤΗΛΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ - Η ΤΥΧΕΡΗ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ!!!
...Δε θα με ρωτήσετε, ούτε που θα το φανταζόσασταν, άλλωστε...
Τα γενικά, στο "Πώς αισθάνθηκες Κατερίνα, όταν ξεφύλλιζες εφημερίδα του 1968;" (το έχω ξανανοιώσει, όταν, πριν το 2000, βοηθούσα έρευνες άλλων και συνάμα έψαχνα και τα ποδοσφαιρικά ενθύμια του άντρα μου, τα οποία και φυσικά, σταμάτησα.)
θα τα γράψω χαλαρά, σε άλλη ανάρτηση.
Την φρίκη που έννιωσα όμως, βλέποντας αυτό, θα την γράψω εδώ.
Το κείμενο δεν το διάβασα ακόμα, δεν ήταν εύκολο, ούτε τα γυαλιά, ούτε η μηχανή... κ.λ.π.
Η στήλη του παιδιού όμως, με την υπηρέτρια και την τυχερή, 3 οι βόμβες, δεν τις άντεξα!
Πόσο τυχερή;
Και το παιδί, στήλη στο θέμα "υπηρέτρια"!
Θεέ μου, ποια γεννιά τελικά, σκότωσε τα παιδιά της;
Διαβάστε το, αν μπορείτε, σηκώνω χέρια!
...Δε θα με ρωτήσετε, ούτε που θα το φανταζόσασταν, άλλωστε...
Τα γενικά, στο "Πώς αισθάνθηκες Κατερίνα, όταν ξεφύλλιζες εφημερίδα του 1968;" (το έχω ξανανοιώσει, όταν, πριν το 2000, βοηθούσα έρευνες άλλων και συνάμα έψαχνα και τα ποδοσφαιρικά ενθύμια του άντρα μου, τα οποία και φυσικά, σταμάτησα.)
θα τα γράψω χαλαρά, σε άλλη ανάρτηση.
Την φρίκη που έννιωσα όμως, βλέποντας αυτό, θα την γράψω εδώ.
Το κείμενο δεν το διάβασα ακόμα, δεν ήταν εύκολο, ούτε τα γυαλιά, ούτε η μηχανή... κ.λ.π.
Η στήλη του παιδιού όμως, με την υπηρέτρια και την τυχερή, 3 οι βόμβες, δεν τις άντεξα!
Πόσο τυχερή;
Και το παιδί, στήλη στο θέμα "υπηρέτρια"!
Θεέ μου, ποια γεννιά τελικά, σκότωσε τα παιδιά της;
Διαβάστε το, αν μπορείτε, σηκώνω χέρια!
Οι δικές μου πληροφορίες για την Φωτεινή Αποστόλου
Βίωσα
Ήμουνα 7,5 χρονών, πριν φύγω για τον Βόλο. (1960)
Παίζαμε σχοινάκι στην αυλή με άλλα κορίτσια και πέρασε η Φωτεινούλα, απ' την αυλή μας, βιαστική.
Πρέπει να έγινε ή Παρασκευή 5 Απριλίου ή Πέμπτη του 1968.
Κάπου πήγαινε.
Μετά, ακούσαμε φωνές και γδούπους. Έτρεξε η μάννα και μεις. Ίσως και άλλες γειτόνισσες.
Η Φωτεινή κατατρυκυλούσε απ' τις πεζούλες της Μαίρης, δίπλα στο παρατημένο οικόπεδο του σπιτιού μας.
Η μάννα την πήρε σπίτι, την ξάπλωσε στο Καλό δωμάτιο... (δυο είχαμε, ούτε καμπινέ!), μαζεύτηκε κόσμος, γιατροί, αστυνομικοί.
Η μάννα ξημέρωσε στο τμήμα.
Εγώ έκλαιγα και "κοιμήθηκα" στην γειτόνισσα Θεία Θεονιώ.
Έκλαιγα και για την μάννα μου....
Δε μπορούσα να ξέρω πως πέθαινε η Φωτεινούλα!
Παιδί ήμουνα! Πού να το φανταστώ;
Μετά το έμαθα και μου πήρε χρόνια να το ξεπεράσω εκείνο το δωμάτιο και το κρεβάτι...
Πάντα θυμάμαι το γεγονός.
Πρώτες τότε πληροφορίες: Αυτοκτόνησε.
Που σημαίνει, δεν ήθελε να ζήσει σ' αυτή τη ζωή.
Το καλοκαίρι του 2014, προέκυψε να ρωτήσω και να μάθω διάφορα: φλου. Κάθε άνθρωπος και άλλες πληροφορίες.
Το βιβλίο του δασκάλου μου, Νίκου Διαμαντάκου, ήταν αφορμή να ρωτήσω περισσότερα.
Μια φωτογραφία με τον Πύργο Κωνσταντινίδη, που ανέβασε η συμμαθήτρια Μαρία Κουτσελίνη στο Φέις, που έδειχνε πρόσωπα, έγινε η αφορμή να μάθω κάποια πράγματα, να ρωτήσω αρκετούς και συνάμα να "ψάξω", μέχρι ένα σημείο, όμως, γιατί, δεν είμαι ερευνήτρια.
Το έκανα, μόνο για να εντοπίσω την ακριβή ημερομηνία, πράγμα που και πάλι, δεν κατάφερα!
Τότε, δεν υπήρχαν τηλέφωνα.
Μπορεί να υπάρχει μεγάλη απόκλειση "γεγονότος" και είδησης στον Τύπο, που τότε ήταν η εφημερίδα "ΘΕΣΣΑΛΙΑ".
Επίσης, τότε τα παιδιά σε μια σχολική τάξη, δεν είχαν την ίδια ηλικία, γι' αυτό και μπερδευτήκαμε, συζητώντας και ψάχνοντας.
Άλλα παιδιά πήγαιναν αργά στο Σχολείο, όταν το "ευννοούσαν" οι συνθήκες.
Άλλα κέρδιζαν χρονιά, λόγω μήνα γεννήσεως,
αλλά, και τσέπης.
Άλλα, πιο φτωχά, (ποιος να τα διαβάσει;) τα άφηναν δυο και τρεις χρονιές στην ίδια τάξη, "για να τα μάθουν καλά!"
Σ' αυτή την κατηγορία ανήκω κι εγώ, που έκανα δυο φορές την Β' Τάξη, μία στο χωριό και μία στον Βόλο!...
Μετά, πήρα μπρος!... Τα είχα μάθει καλά, αναγκαστικά! Οι στιγμές του διαβάσματος και τους Σχολείου, ήταν η παιδική χαρά μου!
Φαντάζομαι, της Φωτεινούλας!
Φλου, διάφορες πληροφορίες
Ο πατέρας της ο Οδυσσέας, ήταν πολύ σκληρός.
Το αλκοολικός, εξηγεί το γιατί.
Υπάρχει και στις μέρες μας.
Χτυπούσε την γυναίκα του, ακόμα κι εκεί, στα κτήματα, τους έβλεπε και κόσμος!
Χτυπούσε και τα παιδιά.
Άγριος.
Βρέθηκε με λεφτά, μετά τον θάνατο της Φωτεινής.
Δεν έδειξε να στεναχωρέθηκε.
Τα λεφτά τα επένδυσε στα χωράφια, κάτι φύτεψε. Δέντρα, δεν τα κρατάει όλα το μυαλό μου.
Η ουσία ήταν αλλού.
Λίγοι ξέρουν, πως η Φωτεινή ήταν έγκυος.
Στο ψάξιμο που έκανα απόψε, δεν κατάφερα να βρω δημοσιευμένη την ιστολογική.
Οπότε, ποιος να τ' "ακούσει";
Ποιος να την "δεχτεί";
Η μόνη λύση για κείνη, ο θάνατος.
Κάποιοι λένε:
Βιαστής ένας συγγενής της.
Βιαστής ένας τυχαίος.
Βιαστής ο λόγιος.
Όποιος κι αν ήταν, εύχομαι οι βιαστές, να μην ήταν πολλοί!
Γίνεται πιο φρικτό!
Το ότι είχε ταλέντα, φαίνεται.
Το ότι ήταν όμορφη και αγγελική μορφή, φαίνεται.
Το αν η Κατίνα Κωνσταντινίδη - Χασάπη, την αγαπούσε πολύ και ήθελε να συνεχίσει το σχολείο, δεν φαίνεται...
Αν και, υπάρχουν και μαρτυρίες, της αδελφής μου, ότι ήταν πολύ καλή, αρχοντική κυρία!
Παίζεται η "όψη' που θα δεις.
Πολλοί την είδαν και κλαμμένη και να κάνει σκληρές δουλειές.
Αυτά. Αν θυμηθώ ή προκύψει κάτι και μάθω, συμπληρώνω.
Για μένα, κλείνει αυτό το κεφάλαιο.
Ξέρω πως την πραγματική αλήθεια, μόνο η ψυχή της την ξέρει, γι' αυτό και "σκοτώθηκα", μπορούσα, δεν μπορούσα, κινδύνευε η ζωή μου ή όχι, να προλάβω να την διαβάσω, προχθές, μαζί με την μάννα.
Αιωνία της η μνήμη και ελπίζω, ότι, αυτό το καθυστερημένο "ξύπνημα", μπορεί να γίνει δικαίωση της Φωτεινή, με πολλούς τρόπους.
Επιμνημόσυνη δέηση κάθε χρόνο για την ψυχή της, κοντά στην ημερομηνία που Έφυγε, όπου θα παρευρίσκονται και όλοι οι μαθητές, επίσημοι και το χωριό.
Άγαλμα προς τιμήν του παιδιού, ως Ηρωίδα του καταπιεσμένου πνεύματος, κ.λ.π.
Και άλλα πολλά, που ο Δήμος μας εκεί, ξέρει να κάνει, εφόσον η "γνώση" μας, τώρα, τόσο αργά, φωτίστηκε!
Εννοείται ότι οι εκθέσεις της και τα ποιήματά της, πρέπει να γίνουν βιβλίο, με έξοδα του Δήμου.
Τιμώντας κάποιον, δεν υποτιμούμε την αξία και το έργο, κανενός άλλου.
Δεν υπερτιμούμε όμως, θάβοντας και ΗΡΩΕΣ ζωής!
Αυτά από μένα, που πραγματικά με "διέλυσε" αυτή η ιστορία, απ' όλες τις πλευρές!
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014
Διευκρίνηση φωτογραφίας
Δεν κατέχω τα τεχνικά, (ρετουσαρίσματα, κ.λ.π. ότι μπορώ)επειδή με ρωτούν, κι εγώ ρώτησα και έμαθα, το κοριτσάκι, η Φωτεινή Αποστόλου που Έφυγε νωρίς, (το 1968) ήταν αυτό, με τα κατσαρά μαλλάκια, την κορδελίτσα και το πλατύ χαμόγελο... που απορώ, πώς έβγαινε!...
Πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένη στον χώρο του σχολείου...!
Το άλλο το κοριτσάκι, το μελαχρινό, ήταν η δική μου αδελφούλα, η Βασιλική Δεσπότη - Σταματίου, η οποία, σίγουρα, στάθηκε πολύ πιο τυχερή στη ζωή, κι ας μην έμαθε κι εκείνη γράμματα... όπως και τα άλλα αδέλφια μου.
Η μόνη "τυχερή" απ' τα έξι αδέλφια, εγώ, χάρη στην βοήθεια εκείνων, γι' αυτό και γράφω πολλά!...
Πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένη στον χώρο του σχολείου...!
Το άλλο το κοριτσάκι, το μελαχρινό, ήταν η δική μου αδελφούλα, η Βασιλική Δεσπότη - Σταματίου, η οποία, σίγουρα, στάθηκε πολύ πιο τυχερή στη ζωή, κι ας μην έμαθε κι εκείνη γράμματα... όπως και τα άλλα αδέλφια μου.
Η μόνη "τυχερή" απ' τα έξι αδέλφια, εγώ, χάρη στην βοήθεια εκείνων, γι' αυτό και γράφω πολλά!...
"Η Φωτεινή στον τάφο" του Γιώργου Θωμά - Θεσσαλία 1968
Νεκρολούλουδα
"Η Φωτεινή στον τάφο" του Γιώργου Θωμά -
Θεσσαλία 1968
9-4-1968
Φωτεινή Αποστόλου
"Αυτός ο θάνατος, πόσα δε μας διδάσκει..." Γ. Θ.
"Η Φωτεινή στον τάφο" του Γιώργου Θωμά -
Θεσσαλία 1968
9-4-1968
Φωτεινή Αποστόλου
"Αυτός ο θάνατος, πόσα δε μας διδάσκει..." Γ. Θ.
ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΑΤΟΣ ΝΕΑΡΑΣ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΑΓΟΡΑΝ - 1968
ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΑΤΟΣ ΝΕΑΡΑΣ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΑΓΟΡΑΝ
Εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ
Σάββατο 6 Απριλίου 1968
Υπηρέτρια 14 ετών: Φωτεινή Αποστόλου
Εφημερίδα ΘΕΣΣΑΛΙΑ
Σάββατο 6 Απριλίου 1968
Υπηρέτρια 14 ετών: Φωτεινή Αποστόλου
υπερπροσπάθεια
Ετυμολογία
- υπερπροσπάθεια < υπερ- + προσπάθεια
Ουσιαστικό
υπερπροσπάθεια θηλυκό
- πολύ έντονη προσπάθεια, τόσο ώστε να εξαντλεί τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις αυτού που την καταβάλλει
Όπως τα λέει.
Έχω κάνει πολλές φορές στη ζωή μου, μα δυο, τόσο δυνατές μέσα σ' ένα 48ωρο και βάση του νέου κλονισμού υγείας που προέκυψε, είναι πολύ!
Σιγά - σιγά, χαλαρά, όσο μπόρεσα, όσο μπορέσω.
1
2
3
Δεν πρόλαβα εξηγήσεις, δεν πειράζει! Κρατούμενες, και αυτές!
Καλησπέρα...
Να προλάβω τη μέρα.
Μέρες ήθελα να κατεβάσω κι αυτή την σελίδα, όμως, είχα χάσει τους κωδικούς!
Το πρωί ξύπνησα με όνειρο, με έτοιμους τους κωδικούς!
Ήρθα να την κατεβάσω, δεν πρόλαβα!
"Πολλά τα εμπόδια", σκέφτηκα.
Τώρα κατάλαβα, μετά από μεγάλη φορτούνα... τι ήθελαν να πουν!
Σήμερα, ο λόγος στην Φωτεινή!
Και στην μάννα μου!
Και στην μαμά της Μαρίας!
Και στο βουνό μας, το Πήλιο!
Κι αυτό γιόρταζε!
Πάμε να προλάβουμε την ημερομηνία... Δεν είχα δικαίωμα να κλείσω, ακόμα!
Κρατείστε ότι θέλετε, για να μη χαθούν, όταν δεν θα υπάρχω στο Φεις, για όσο.
Κρατείστε και την σελίδα μου, εκεί, να την έχετε...
Θα την ενημερώνω.
Αρκεί να ζω και να είμαι καλά!
Κρατείστε και το μέιλ μου: kyklaminovounou@yahoo.gr
Εγώ ξέρω που θα σας βρω!
Έτσι κι αλλιώς!
Θέλω να είστε όλοι σας καλά, γεροί κι ευτυχισμένοι!
Και να μ' αγαπάτε!...
Γενικώς!
Πάω να στείλω πάσες, κι όσο μείνουν, γιατί χρειάζομαι, οπωσδήποτε, διάλειμμα! Επιβάλλεται!
Να προλάβω τη μέρα.
Μέρες ήθελα να κατεβάσω κι αυτή την σελίδα, όμως, είχα χάσει τους κωδικούς!
Το πρωί ξύπνησα με όνειρο, με έτοιμους τους κωδικούς!
Ήρθα να την κατεβάσω, δεν πρόλαβα!
"Πολλά τα εμπόδια", σκέφτηκα.
Τώρα κατάλαβα, μετά από μεγάλη φορτούνα... τι ήθελαν να πουν!
Σήμερα, ο λόγος στην Φωτεινή!
Και στην μάννα μου!
Και στην μαμά της Μαρίας!
Και στο βουνό μας, το Πήλιο!
Κι αυτό γιόρταζε!
Πάμε να προλάβουμε την ημερομηνία... Δεν είχα δικαίωμα να κλείσω, ακόμα!
Κρατείστε ότι θέλετε, για να μη χαθούν, όταν δεν θα υπάρχω στο Φεις, για όσο.
Κρατείστε και την σελίδα μου, εκεί, να την έχετε...
Θα την ενημερώνω.
Αρκεί να ζω και να είμαι καλά!
Κρατείστε και το μέιλ μου: kyklaminovounou@yahoo.gr
Εγώ ξέρω που θα σας βρω!
Έτσι κι αλλιώς!
Θέλω να είστε όλοι σας καλά, γεροί κι ευτυχισμένοι!
Και να μ' αγαπάτε!...
Γενικώς!
Πάω να στείλω πάσες, κι όσο μείνουν, γιατί χρειάζομαι, οπωσδήποτε, διάλειμμα! Επιβάλλεται!
- Αρέσει στους Λίτσα Ρητά-Κόγια και Apostolis Koutselinis.
Apostolis Koutselinis καλησπερα.....ηρεμησε ολα θα τα προλαβεις,..τι επαθες? σιγα.. ..σιγα....σ αγαπαμε δεν θελω να σε χασουμε....
Καίτη Στάπα Παραλίγο να με χάσετε χθες! Έπαθα οξεία γαστρεντερίτιδα. Μη κοιτάς που κελαηδάω εδώ. Έπρεπε να ήμουνα Νοσοκομείο. Είναι απ' τα πράγματα που δεν φαίνονται εδώ, Απόστολε! Γι' αυτό, τρέχω να προλάβω... Έχω δει πολλές φορές τον κύριο Χάρο από κοντά, δε μπορώ να περιμένω κατάλληλες στιγμές, γι' αυτό τις αρπάζω, όταν έχω! Είμαι λίγο του ευαισθήτου... στραβός ο γάιδαρος... που λένε, τυχαίνουν και κάποια απρόοπτα, με πρόλαβαν πάλι, από Ψηλά, όμως, η Χάρις!
Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014
Ένα δάκρυ για την Φωτεινή Αποστόλου, σήμερα, τουλάχιστον!
Ένα δάκρυ για την Φωτεινή Αποστόλου, σήμερα, τουλάχιστον!
Διάλογοι τηλεφωνικοί
Μάγδα Αγγελέτου
"Ξέρεις, Κατερίνα, έχω το 26 Τεύχος του περιοδικού Μακρινίτσα, του Αύγουστου του 2001, έχει μέσα άρθρο του δασκάλου μου Γιώργου Θωμά, με τίτλο "Όταν τραγουδούσαμε, μαθητές και δάσκαλος, Το καλύβι του Δροσίνη." Έχει φωτογραφία της τάξης μας μέσα και κάποιες εκθέσεις. "Έχει έκθεση και ποίημα της Φωτεινής Αποστόλου, φαίνεται και η Βάσω η αδελφή σου, και σκέφτηκα να το χαρίσω σε σένα, για συναισθηματικούς λόγους, στο χαρίζω, έτυχε να έχω δυο, μπορείς να το κρατήσεις!"
10:28
Αυτά είναι. Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο απ' το συγκινητικό δεύτερο τηλέφωνο της αδελφής.
Έψαξα, βρήκα...
Τά 'παμε...
Τι να περιγράψω, για το μεγαλείο της Μάγδας;
Για το δικό της ταλέντο;
Τίποτα.
Δεν προλαβαίνω.
Παγκόσμια μέρα του παιδιού σήμερα, περίεργο, δεν άκουσα κάτι στη γύρα, ίσως δεν συμπέσαν οι στιγμές μου, ας είναι!
Δικό μου στίγμα, σ' ένα κοριτσάκι που Έφυγε νωρίς, γιατί η ζωή στάθηκε πολύ σκληρή μαζί της, κι ίσως θα έπρεπε να είναι το Μόνο πρώτα τιμόμενο πρόσωπο στο χωριό μας, πολύ προ πολλού.
Δίνω στοιχεία, Αλέξανδρε Καπανιάρη, φίλοι Ζαγοριανοί, μάθε τε να ψάχνετε και να τιμάτε!
Σήμερα η μέρα του παιδιού, κανένα παιδί στον τάφο, κανένα παιδί χωρίς γράμματα, κανένα παιδί, χωρίς χαμόγελο και ελπίδα!
Πολλά τα παιδιά, σε ΟΛΟΝ τον κόσμο!
Εμείς, έχουμε μεγάλη ΗΡΩΙΔΑ!
Ένα, δυο, γεγονότα "μιλούν"!
Οι αδικημένες ψυχές, όμως, δεν μπορούν να περιμένουν την έρευνα!
Περιμένουν κεράκι, δικαίωση, παραδείγματα προς αποφυγήν, κ.λ.π.
Πάμε φώτος, κι ας είναι, όπως είναι!
Μεταλαμπαδεύονται οι σκυτάλες, τρέχουν, δεν έχουν σημασία τα χέρια... αλλά, ποιος βγήκε πρώτος, για να μείνει στην Ιστορία του χωριού μας, επειδή "θυσιάστηκε" γι' αυτό!
Για μένα, πρώτη και αδικαίωτη, στους τιμόμενους συγγραφείς και ποιητές του χωριού μας, ήταν
η Φωτεινή Αποστόλου και μετά, όλοι οι άλλοι.
Υγ.1 Ευχαριστώ, πολύ, Μάγδα! (Δε σε βρίσκω στο τηλέφωνο.)
Υγ.2 Ευχαριστώ, πολύ, αδελφή!
Υγ.3 Γιώργος Θωμάς; Μεγάλο Κεφάλαιο!
Να είναι γερός!
"Σήμερα περάσαμε μια ώρα, μια αξέχαστη ώρα μέσα σ' ένα χτίσμα γεμάτο από ιστορία και παρελθόν."
συγγραφέας - Φωτεινή Αποστόλου
"Ενα δάκρυ κατρακυλάει απ' το μάτι
για τούτο το έρημο το καλυβάκι..."
ποιήτρια - Φωτεινή Αποστόλου
Υποσέλιδες σημειώσεις
(4) Πολύ συγκινητική και ακραία δραματική η περίπτωση της μαθήτριάς μου Φωτεινής Αποστόλου. Σε ένα άλλο τεύχος της μαθήτριάς μου Φωτεινή Αποστόλου.
Σε ένα άλλο τεύχος του περιοδικού μας, ίσως στο επόμενο, αξίζει να τη δούμε.
Πρόχειρα πάντως παραπέμπω στο δημοσίευμά μου
"Η Φωτεινή στον τάφο" στην εφημερίδα
Η "Θεσσαλια" της 9.4.1968
Γιώργος Θωμάς - Δάσκαλος
Διάλογοι τηλεφωνικοί
Μάγδα Αγγελέτου
"Ξέρεις, Κατερίνα, έχω το 26 Τεύχος του περιοδικού Μακρινίτσα, του Αύγουστου του 2001, έχει μέσα άρθρο του δασκάλου μου Γιώργου Θωμά, με τίτλο "Όταν τραγουδούσαμε, μαθητές και δάσκαλος, Το καλύβι του Δροσίνη." Έχει φωτογραφία της τάξης μας μέσα και κάποιες εκθέσεις. "Έχει έκθεση και ποίημα της Φωτεινής Αποστόλου, φαίνεται και η Βάσω η αδελφή σου, και σκέφτηκα να το χαρίσω σε σένα, για συναισθηματικούς λόγους, στο χαρίζω, έτυχε να έχω δυο, μπορείς να το κρατήσεις!"
10:28
Αυτά είναι. Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο απ' το συγκινητικό δεύτερο τηλέφωνο της αδελφής.
Έψαξα, βρήκα...
Τά 'παμε...
Τι να περιγράψω, για το μεγαλείο της Μάγδας;
Για το δικό της ταλέντο;
Τίποτα.
Δεν προλαβαίνω.
Παγκόσμια μέρα του παιδιού σήμερα, περίεργο, δεν άκουσα κάτι στη γύρα, ίσως δεν συμπέσαν οι στιγμές μου, ας είναι!
Δικό μου στίγμα, σ' ένα κοριτσάκι που Έφυγε νωρίς, γιατί η ζωή στάθηκε πολύ σκληρή μαζί της, κι ίσως θα έπρεπε να είναι το Μόνο πρώτα τιμόμενο πρόσωπο στο χωριό μας, πολύ προ πολλού.
Δίνω στοιχεία, Αλέξανδρε Καπανιάρη, φίλοι Ζαγοριανοί, μάθε τε να ψάχνετε και να τιμάτε!
Σήμερα η μέρα του παιδιού, κανένα παιδί στον τάφο, κανένα παιδί χωρίς γράμματα, κανένα παιδί, χωρίς χαμόγελο και ελπίδα!
Πολλά τα παιδιά, σε ΟΛΟΝ τον κόσμο!
Εμείς, έχουμε μεγάλη ΗΡΩΙΔΑ!
Ένα, δυο, γεγονότα "μιλούν"!
Οι αδικημένες ψυχές, όμως, δεν μπορούν να περιμένουν την έρευνα!
Περιμένουν κεράκι, δικαίωση, παραδείγματα προς αποφυγήν, κ.λ.π.
Πάμε φώτος, κι ας είναι, όπως είναι!
Μεταλαμπαδεύονται οι σκυτάλες, τρέχουν, δεν έχουν σημασία τα χέρια... αλλά, ποιος βγήκε πρώτος, για να μείνει στην Ιστορία του χωριού μας, επειδή "θυσιάστηκε" γι' αυτό!
Για μένα, πρώτη και αδικαίωτη, στους τιμόμενους συγγραφείς και ποιητές του χωριού μας, ήταν
η Φωτεινή Αποστόλου και μετά, όλοι οι άλλοι.
Υγ.1 Ευχαριστώ, πολύ, Μάγδα! (Δε σε βρίσκω στο τηλέφωνο.)
Υγ.2 Ευχαριστώ, πολύ, αδελφή!
Υγ.3 Γιώργος Θωμάς; Μεγάλο Κεφάλαιο!
Να είναι γερός!
"Σήμερα περάσαμε μια ώρα, μια αξέχαστη ώρα μέσα σ' ένα χτίσμα γεμάτο από ιστορία και παρελθόν."
συγγραφέας - Φωτεινή Αποστόλου
"Ενα δάκρυ κατρακυλάει απ' το μάτι
για τούτο το έρημο το καλυβάκι..."
ποιήτρια - Φωτεινή Αποστόλου
Υποσέλιδες σημειώσεις
(4) Πολύ συγκινητική και ακραία δραματική η περίπτωση της μαθήτριάς μου Φωτεινής Αποστόλου. Σε ένα άλλο τεύχος της μαθήτριάς μου Φωτεινή Αποστόλου.
Σε ένα άλλο τεύχος του περιοδικού μας, ίσως στο επόμενο, αξίζει να τη δούμε.
Πρόχειρα πάντως παραπέμπω στο δημοσίευμά μου
"Η Φωτεινή στον τάφο" στην εφημερίδα
Η "Θεσσαλια" της 9.4.1968
Γιώργος Θωμάς - Δάσκαλος
Η στιγμή και οι στιγμές.
Η στιγμή και οι στιγμές.
Εκεί που μπερδεύονται και πρέπει να δώσεις προτεραιότητες.
Δικές σου ή των άλλων;
Τωρινές ή χθεσινές;
Ποιες επιπλέουν;
Όλες!
Ποιες έχουν όμως βάθος και ενδειαφέρουν και άλλους;
Αυτές!
Ενώνουν όλες, σιώπησαν 48 ολόκληρα χρόνια, πρέπει να ανάψουν φως, κι ας είναι σκοτεινές, λόγω κακών "εργαλείων", μέσα και των αντοχών...
Βιαστούρα και πρόχειρη πάντα, γιατί κατάλαβα καλά, πως ποτέ δεν ξέρεις τι μεγαλείο και τι ιστορία μπορεί να κρύβουν, οι επόμενές σου στιγμές, κι αν θα υπάρξουν!
Γι' αυτό, δεν έχει σειρά!
Εκεί που μπερδεύονται και πρέπει να δώσεις προτεραιότητες.
Δικές σου ή των άλλων;
Τωρινές ή χθεσινές;
Ποιες επιπλέουν;
Όλες!
Ποιες έχουν όμως βάθος και ενδειαφέρουν και άλλους;
Αυτές!
Ενώνουν όλες, σιώπησαν 48 ολόκληρα χρόνια, πρέπει να ανάψουν φως, κι ας είναι σκοτεινές, λόγω κακών "εργαλείων", μέσα και των αντοχών...
Βιαστούρα και πρόχειρη πάντα, γιατί κατάλαβα καλά, πως ποτέ δεν ξέρεις τι μεγαλείο και τι ιστορία μπορεί να κρύβουν, οι επόμενές σου στιγμές, κι αν θα υπάρξουν!
Γι' αυτό, δεν έχει σειρά!
Εφτάψυχη και βάλε
2:51
Σημασία έχει, ότι, κι αν άργησα να πάω..., γύρισα νωρίς μάννα, αρρωστούλα, ναι, μα από τόση Πίστη, ζωντανούλα... μεγάλη υπόθεση, μάννα!
Του την έσκασα του Νοσοκομείου! Δεν είχα κότσια να φτάσω ως εκεί, μάννα!
Ας είναι καλά ο παθολόγος μου, μάννα, που έχει Πρώτες Βοήθειες στο Ιατρείο του και μού τις πρόσφερε, μάννα, με τόση μόρφωση γνώσεων, μα και Κυρίως, ψυχής!
Να τον έχει ο Θεός, καλά!
"Οξεία γαστρεντερίτιδα, μάννα!" που πάει να πει, δηλητηρίαση... που πάει να πει, για κάποιον λόγο, θέλει να ζήσω, κι άλλο μάννα!
Κι όλα αυτά, πριν το στάρι σου, και με τα πολλά εμπόδια, και υποφέροντας εγώ, γλύτωσαν και ίσως "γλυτώσουν", τόσοι άλλοι!
Το στάρι πάγωσε στο ψυγείο, ούτε ένα σπόρι δεν έφαγα, δεν μοίρασα, δεν έχει σχέση μ' αυτό, ζω, για άλλη μια φορά, από απανωτά θαύματα κι εμπόδια, μάννα!
Όμως, ένα ένα, με την σειρά, όπως είπαμε, μάννα!
Για να μη χάνονται οι αναγνώστες σε πυξίδες και νούμερα...
Χθες το βράδυ, έφτασε μια σακούλα με βιβλία, μάννα!
Τώρα, μόλις γύρισα, στο γραμματοκιβώτιο... με περίμενε κι ένας φάκελος, ντοκουμέντο, μάννα!
Δεν τον άνοιξα, ακόμα...
Μόλις συνέλθω, μάννα!
Μπορούν να περιμένουν οι ανγνώστες και τηλεφώνημα ευχαρίστησης, ο σημερινός αποστολέας!
Ζω, πάλι, μάννα! Δεν το πιστεύω!
Ξεπέρασα τις εφτάψυχες... γάτες!
Κι ύστερα μού λένε, για στιγμές και Πίστη!
Πάω να ξαπλώσω, σε χαιρετάω απ' τα δημόσια γράμματα σε α' πρόσωπο μάννα!
Αντί, κρεβάτι Νοσοκομείου, ανάρρωσης, έχω το δικό μου!
Δε θα υπήρχε καλύτερο δώρο ζωής, γι' αυτή την μέρα, και βδομάδα... πίστεψέ με, μάννα!
Σημασία έχει, ότι, κι αν άργησα να πάω..., γύρισα νωρίς μάννα, αρρωστούλα, ναι, μα από τόση Πίστη, ζωντανούλα... μεγάλη υπόθεση, μάννα!
Του την έσκασα του Νοσοκομείου! Δεν είχα κότσια να φτάσω ως εκεί, μάννα!
Ας είναι καλά ο παθολόγος μου, μάννα, που έχει Πρώτες Βοήθειες στο Ιατρείο του και μού τις πρόσφερε, μάννα, με τόση μόρφωση γνώσεων, μα και Κυρίως, ψυχής!
Να τον έχει ο Θεός, καλά!
"Οξεία γαστρεντερίτιδα, μάννα!" που πάει να πει, δηλητηρίαση... που πάει να πει, για κάποιον λόγο, θέλει να ζήσω, κι άλλο μάννα!
Κι όλα αυτά, πριν το στάρι σου, και με τα πολλά εμπόδια, και υποφέροντας εγώ, γλύτωσαν και ίσως "γλυτώσουν", τόσοι άλλοι!
Το στάρι πάγωσε στο ψυγείο, ούτε ένα σπόρι δεν έφαγα, δεν μοίρασα, δεν έχει σχέση μ' αυτό, ζω, για άλλη μια φορά, από απανωτά θαύματα κι εμπόδια, μάννα!
Όμως, ένα ένα, με την σειρά, όπως είπαμε, μάννα!
Για να μη χάνονται οι αναγνώστες σε πυξίδες και νούμερα...
Χθες το βράδυ, έφτασε μια σακούλα με βιβλία, μάννα!
Τώρα, μόλις γύρισα, στο γραμματοκιβώτιο... με περίμενε κι ένας φάκελος, ντοκουμέντο, μάννα!
Δεν τον άνοιξα, ακόμα...
Μόλις συνέλθω, μάννα!
Μπορούν να περιμένουν οι ανγνώστες και τηλεφώνημα ευχαρίστησης, ο σημερινός αποστολέας!
Ζω, πάλι, μάννα! Δεν το πιστεύω!
Ξεπέρασα τις εφτάψυχες... γάτες!
Κι ύστερα μού λένε, για στιγμές και Πίστη!
Πάω να ξαπλώσω, σε χαιρετάω απ' τα δημόσια γράμματα σε α' πρόσωπο μάννα!
Αντί, κρεβάτι Νοσοκομείου, ανάρρωσης, έχω το δικό μου!
Δε θα υπήρχε καλύτερο δώρο ζωής, γι' αυτή την μέρα, και βδομάδα... πίστεψέ με, μάννα!
Κράτησα...
Ναι, την κράτησα, μάννα, σκόρπια, έτσι, χωρίς τόνους, γι' αυτό είναι τόσο σκόρπια... και η ζωή σου και η ζωή μου...
Ούτε βιντεάκια μου βρίσκω, ούτε τα μπλογκ μου...
Κι αν δεν χάθηκα, κι αν δεν κράτησα, το νόημα όμως, θα το βρω, νωρίς, ελπίζω, αύριο!
Την βρήκα, μάννα!
Θα βρω και το μπλογκ!
Κράτησα... τα πάντα!
Και το νόημα της ζωής, δεν το έχασα!
Ούτε βιντεάκια μου βρίσκω, ούτε τα μπλογκ μου...
Κι αν δεν χάθηκα, κι αν δεν κράτησα, το νόημα όμως, θα το βρω, νωρίς, ελπίζω, αύριο!
Την βρήκα, μάννα!
Θα βρω και το μπλογκ!
Κράτησα... τα πάντα!
Και το νόημα της ζωής, δεν το έχασα!
Να ζήσουν ΟΛΑ τα Ελληνικά βουνά μας!
Δώρο στο βουνό, βουνών μας, καμάρι, το Πήλιο!
Ποτέ μου δεν τ' αρνήθηκα!
Να ζήσουν ΟΛΑ τα Ελληνικά βουνά μας!
<iframe width="420" height="315" src="//www.youtube.com/embed/p_Oc5L-U2L0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Γιορτάζουν σήμερα και αυτά!
Ποτέ μου δεν τ' αρνήθηκα!
Να ζήσουν ΟΛΑ τα Ελληνικά βουνά μας!
<iframe width="420" height="315" src="//www.youtube.com/embed/p_Oc5L-U2L0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Γιορτάζουν σήμερα και αυτά!
και κοριτσάκι
....
Μάννα, γιορτάζει το βουνό σήμερα και πήγαινα για Πήλιο!
Πέτυχα πρώτα το Φρανσουάζ, δεν το ήθελα, σταματούσε στα χαμηλά, επόμενο, αυτό!
Καθόλου Πήλιο, μα "έδενε" τα κεφάλαια του Βόλου, που λέγαμε!
Τι λες;
Το κρατάμε κι αυτό;
Ανάσα κι αγωνία, για το επόμενο!
<iframe width="420" height="315" src="//www.youtube.com/embed/DLv3ry_JBrQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Μάννα, γιορτάζει το βουνό σήμερα και πήγαινα για Πήλιο!
Πέτυχα πρώτα το Φρανσουάζ, δεν το ήθελα, σταματούσε στα χαμηλά, επόμενο, αυτό!
Καθόλου Πήλιο, μα "έδενε" τα κεφάλαια του Βόλου, που λέγαμε!
Τι λες;
Το κρατάμε κι αυτό;
Ανάσα κι αγωνία, για το επόμενο!
<iframe width="420" height="315" src="//www.youtube.com/embed/DLv3ry_JBrQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)