Δικαίωμα!
Όταν κοιτάς από ψηλά
Ορέστης Αναστασιάδης και χαμόγελο!...
....πακέτο, μετά το βιντεάκι της Ζαγοράς, όλα κι όλα!
Όταν κοιτάς από ψηλά
Ορέστης Αναστασιάδης και χαμόγελο!...
....πακέτο, μετά το βιντεάκι της Ζαγοράς, όλα κι όλα!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαμόγελο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χαμόγελο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014
Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2014
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014
"Χρόνια Πολλά" κι Ευτυχισμένα,
"Χρόνια Πολλά" κι Ευτυχισμένα, σε όλες και όλους που γιορτάζουν σήμερα!
Ιδιαίτερες ευχές, στον εορτάζοντα, της κρατόυμενης ανάρτησης ΝΟ 1
Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2014
Διευκρίνηση φωτογραφίας
Δεν κατέχω τα τεχνικά, (ρετουσαρίσματα, κ.λ.π. ότι μπορώ)επειδή με ρωτούν, κι εγώ ρώτησα και έμαθα, το κοριτσάκι, η Φωτεινή Αποστόλου που Έφυγε νωρίς, (το 1968) ήταν αυτό, με τα κατσαρά μαλλάκια, την κορδελίτσα και το πλατύ χαμόγελο... που απορώ, πώς έβγαινε!...
Πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένη στον χώρο του σχολείου...!
Το άλλο το κοριτσάκι, το μελαχρινό, ήταν η δική μου αδελφούλα, η Βασιλική Δεσπότη - Σταματίου, η οποία, σίγουρα, στάθηκε πολύ πιο τυχερή στη ζωή, κι ας μην έμαθε κι εκείνη γράμματα... όπως και τα άλλα αδέλφια μου.
Η μόνη "τυχερή" απ' τα έξι αδέλφια, εγώ, χάρη στην βοήθεια εκείνων, γι' αυτό και γράφω πολλά!...
Πρέπει να ήταν πολύ ευτυχισμένη στον χώρο του σχολείου...!
Το άλλο το κοριτσάκι, το μελαχρινό, ήταν η δική μου αδελφούλα, η Βασιλική Δεσπότη - Σταματίου, η οποία, σίγουρα, στάθηκε πολύ πιο τυχερή στη ζωή, κι ας μην έμαθε κι εκείνη γράμματα... όπως και τα άλλα αδέλφια μου.
Η μόνη "τυχερή" απ' τα έξι αδέλφια, εγώ, χάρη στην βοήθεια εκείνων, γι' αυτό και γράφω πολλά!...
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014
Ντουντούκες - αντίλαλοι
Ντουντούκες - αντίλαλοι
(Μια αρχή, που εξηγεί, αρχίζει από ΕΔΩ, για όσους νοιάζονται και για τις συνέχειες! )
Χωρίς πρόσθετα σημερινά λόγια και νέα ατελείωτα κείμενα, Πάλι!
(Μια αρχή, που εξηγεί, αρχίζει από ΕΔΩ, για όσους νοιάζονται και για τις συνέχειες! )
Χωρίς πρόσθετα σημερινά λόγια και νέα ατελείωτα κείμενα, Πάλι!
- Μας συγκίνησες πολύ. Καλή επανάσταση και στο δρόμο!Απάντηση
- Το φαντάστηκα, τουλάχιστον! Θα έφερνα μερικές παραγράφους εδώ, αλλά, άσε! Μη γίνω και ρεζίλι! Θα βγω! Στα πολύ τρελά μου όνειρα, δεν ξέρω που θα είμαι όμως, όταν τα δω!ΑπάντησηΔιαγραφή
******
Απ' τα χθεσινά (κι αστραπές!), αστεράκια!
από κάπου έχει συνέχεια, είχε, θα έχει
που έχασαν το χαμόγελό τους, απόκτησαν ρυτίδες πρόωρα και δεν έχουν λεφτά, να πάρουν μια, έστω - φτηνή κρεμούλα, ή ένα μέικ απ, να ξεγελάσουν τον καθρέφτη τους, να τις πει ξανά "όμορφες" ο άντρας τους ή ο σύντροφός τους, και άλλα, μη το μακρύνω και βγει πολύ προσωπικό!
Νομίζω, θα σταματούσαν και παιδιά, νέα κι όμορφα, γεμάτα δροσιά και μπόι (εμείς τότε- είμασταν κοντά παιδιά, δεν είχαμε λεφτά "ξένων" να φάμε, ούτε να σπουδάσουμε!
Οι γονείς μας είχαν και ίδιοι στεγνώσει, μα χαμογελούσαμε όλοι μαζί, ενωμένοι, στεγνοί γονείς και κοντά παιδιά, τώρα ... παχιοί γονείς, ψηλά παιδιά, τα ψάχνουμε όλα...
Ναι, η γεννιά μας τα "έδωσε" όλα στα παιδιά, γιατί ζήσαμε καλύτερες εποχές - νομίζαμε!
Περιμέναμε πως τα απανωτά πτυχία που οι περισσότεροι γονείς πήραμε δάνεια για να τα βγάλουμε πέρα, κι άλλα δάνεια, πολλά τα δάνεια, αφού έδιναν!
Μα, γιατί έδιναν!
Κι εμείς, προγραμματίζαμε!
Πραγματικά!
Θα Ηλιάζαμε το σκατό μας, θα τα καταφέρναμε, σίγουρα, γιατί, τόσο η σύνταξή μας, τόσο ο μισθός μας, τόσο ο καλός και παχύς, πια, μορφωμένος μισθός των παιδιών μας, θα τα καταφέρναμε!Ναι!
Ήμασταν, σίγουροι!
Κι αν όχι, θα το παλεύαμε!
Νομίζαμε πως επενδύαμε στο μέλλον....
Γενικά... και αορίστως, επενδύσαμε, σε σπουδές, χρηματιστήρια, επιχειρήσεις, πατρικά, προίκες στα παιδιά μας... κ.λ.π.
Κολοκύθια!...
Οι νεροκολοκύθες μου, ξέρουν ότι μπορούν να κουβαλίσουν νερό, ξέρουν όμως, ότι μπορούν να γίνουν σωσίβια σε φορτουνιασμένες θάλασσες, ακόμα, κι όταν είναι ξερές!
Χλωρές, προσφέρουν "φιγούρα", μόνο!
Ανεμίζουν, όπως "ανεμίζουμε" κι εμείς!
...Φουσκώναμε κι εμείς, φουσκώναμε και τα παιδιά και τώρα, βλέποντάς τα να σκάνε στην ψυχολογία, σαν τα μπαλόνια, πονάμε, θέλουμε να βοηθήσουμε και δεν ξέρουμε, ΠΩΣ;
Τις νεροκολοκύθες μου, τις έσωσα! Βρήκα τρόπο, σωστό, σκάλα, γείτονα, μέρα, τις πρόλαβα!
Τα παιδιά μου, όμως, δεν ξέρω πως να τα σώσω...
Τους έμαθα γράμματα! Τέχνες! Καλλιτεχνίες! Πολιτισμό!
Αγγούρια, Καλυβιώτικα!
Θα μού φέρει κι απ' αυτά σπόρο ο αδελφός, να έχω!
...Αυτά και πολλά άλλα, θα έλεγα εγώ, η Ντελάλα, Κατερίνα και θα ξαφνιάζονταν, ο Ανδρέας και η "παρέα" ΜΑΣ, που "ξέφυγα απ' το εκτυπωμένο ήδη, έτοιμο κείμενο της Λ. Συν. Αγ.Νεκταρίου!
Θα μάζευα όμως, τόσο κόσμο, που θα έφτανε η ΕΙΔΗΣΗ, στα εξωτερικά!
... Δε θα διάβαζα κανένα χαρτάκι, γιατί δε θα ήξερα πολλές λεπτομέρειες να πω, το ποιος φταίει, τι έκανε η κυβέρνηση, δεν την ξέρω, ποτέ δεν την ήξερα με λεπτομέρειες, τελευταίως, δε θέλω να ξέρω, ΤΙΠΟΤΑ, μαθαίνω ξόφαλτσα - ΠΡΟΕΚΥΨΕ!
...Σε μια μαύρη θάλασσα βρέθηκα να κολυμπάω, συνέχεια, κι εγώ νόμιζα πως πάταγα στεριά, σίγουρη στεριά, Ελληνική στεριά!
Πνίγομαι, γύρω βράχια, δημοκρατία, μηδέν, δε ξέρω που ζω, ποια είμαι, που πάω, τι κάνω, τι μού ξημερώνει, τι είναι δικό μου, τι χρωστάω, που χρωστάω, αν πρέπει τα παιδιά μου να αναλάβουν τα χρέη μου και τα χαμένα όνειρά μου!
Νοιώθω τύψεις που τρώω, και ξέρω πως κάποιοι ψάχνουν στους κάδους, νοιώθω τύψεις για όλα τα προβλήματα των άλλων, των παιδιών μου, των γειτόνων μου, του χωριού μου, της πόλης που ζω, για τα λαμπάκια που φωτίζουν Χριστουγεννιάτικα, που κι εγώ η ίδια χάζεψα να τα κοιτάζω, όμως το Νο Τάδε σε μια πολυκατοικία, δεν το έβλεπα! Πίσσα σκοτάδι η πολυκατοικία, μαύρα σκοτάδια οι άλλο δρόμοι, τι να λέω!
...
Ζω στο 2014, κι όταν ακούω, πως θ' αρχίσει και απεργία δίψας ο Ρωμανός, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ, που λέει κι ο δικός μου!
(Ο Μιχάλης, που είχε τα "αυτιά" της ψυχής του ανοιχτά και πρόσεξε τον "λυγμό" των ταλέντων και των ΟΝΕΙΡΩΝ, του δικού μας παιδιού, που έχει ταλέντο, ΝΑΙ, θα μου πεις, τηλεπαιχνίδι, ΝΑΙ!!!)
Εκεί καταντήσαμε! Μέσω της τι βι, να αποδεικνύουν, ότι αξίζουν, τα παιδιά μας, κι εμείς μαζί!
....Χιλιάδες παιδιά, με μυριάδες ταλέντα ξενητεύονται, ΝΑΙ,
χιλιάδες παιδιά, μένουν εδώ, γιατί, δεν ξέρουν που να πάνε, ΝΑΙ!
Μπρος ο γκρεμός τους και πίσω τους το ρέμα, ΝΑΙ,
Χιλιάδες παιδιά, μαραζώνουν, χάνοντας τα καλύτερά τους χρόνια, ΝΑΙ!
Χιλιάδες παιδιά, δε θα κάνουν οικογένεια, δεν θα κάνουν παιδιά, δε θα προλάβουν, ΝΑΙ!
Πότε; Στα 40;
Κι εγώ, πότε θα γίνω γιαγιά, Ναι!
Τρελαίνομαι που είμαι Ελληνίδα, εκ γεννετείς, ΝΑΙ! Ποτέ δεν έφυγα από δω και νοιώθω, ξένη!
Έπρεπε να ξέρω ξένες γλώσσες, για τα γεράματα, ΝΑι!
Πού να το φανταστώ όμως, ότι θα το χρειαστώ στα γεράματα; ΝΑΙ!
Νόμιζα, πως ένα "κούπε πε!" θα μου φτάνει, να ολοκληρώσω τον κύκλο μου, ΏΣ, άνθρωπος και ώς, γυναίκα! Ναι!
Να μού φέρεις και σπόρους, από αγγούρια, μην ξεχάσεις, όταν σε δω, αν σε ξανδώ ποτέ, (εύκολο είναι, πια;), αδελφέ;
Αλήθεια σας λέω, νοιώθω πως δε ζω στην Ελλάδα, στην χώρα του έδωσε τον Πολιτισμό σε ΟΛΟΝ τον κόσμο, κι εμείς γράφουμε γκρικ ίγκλες, δε θέλω να ξέρω, πως το λένε, ΝΑΙ!
Είναι παιδί, ο Ρωμανός! Πέτυχε στις "εν φυλακή", σπουδές του, θέλει να "μορφωθεί", να ταξιδέψει το μυαλό του και δεν τ' αφήνουν, ενώ κινδυνεύει η ζωή του, ΝΑΙ!
Και ποιοί είναι άξιοι να ρισκάρουν ζωές;
Τι είναι οι ζωές;
Φυτρώνουν, όπως τα "ΘΑ" που φύτεψαν και δεν φύτρωσαν;
Κόβω κείμενο, ΝΑΙ!
Πήρα φόρα! ΝΑΙ!
Πήγε 2, ΝΑΙ!
Κι εγώ ακόμα εκεί, στην Ερμού!
Με τα παιδιά και λέω τι θα ντελάλιαζα, ΝΑΙ!
Να μού φέρεις, σπόρους, αδελφέ!
Καλούς! Ελληνικούς!
Όχι μεταλλαγμένους...
Φέρε, διάφορα ζαρζαβατικά, όταν έρθεις, αρκεί να είναι σπόρια πραγματικά Ελληνικά!
Θα τα φυτέψω, κι αυτά θα φυτρώσουν, Ναι, αγαπημένε μου, αδερφέ!
Κι εκείνοι, θα φυτρώσουν! ΝΑΙ!
Όπως κι οι νεροκολοκύθες, ΝΑΙ!
Όχι, παιδιά, άργησα πολύ!
Είμαι ένα ζωντανό πτώμα απόψε, που κυκλοφορεί ΟΡΘΙΟ!....
Όχι, παιδιά! Δε θα βγω στην ιντερνετική πιάτσα απόψε!
Βγήκα στην Ερμού, ξεχείλησε το ποτήρι...
Αν ξέρατε, πόσο λυπάμαι, που δε μπορώ ν' αλλάξω αυτόν τον κόσμο και που δεν μπορώ να γράψω, στο χαλαρό, ένα σωστό και ολοκληρωμένο, κείμενο!
Κι αυτό, όχι γιατί λέω πολλά και δε "χωράω", εγώ, ούτε σε βιβλίο, αλλά, γιατί δεν χωράνε τα λάθη ΤΟΣΩΝ, της Βουλής!
Αλήθεια! Πόσων;
Θα ήθελα να ξέρω ένα νούμερο!
Έχω αποκτήσει τελευταίως, ένα κόλλημα μ' αυτά!..
Με βοηθούν, με προσανατολίζουν, αν πιάνουμε στεριά ή πάμε κατευθείαν σε Νέο Βράχο! Ναι!
Αυτά και άλλα θα ντελάλιαζα εγώ, Ανδρέα, κι ίσως να μη σταματούσε κανένας!
Μα, ούτε και στις βιτρίνες των μαγαζιών σταματούσαν!
Πονάει, ακόμα κι αυτό!
Όλοι κι όλες, έφευγαν!
Περπατούσαν να ζεσταθούν, έκανε ψοφόκρυο απόψε - να ντύνεστε καλά, Εκεί στους δρόμους που γυρνάτε, σας χρειαζόμαστε, προχωράτε!
Όλο και κάποιοι θα σας, θα "ΜΑΣ", ακούσουν!
Κι οι μαγαζάτορες που λες, χάζευαν κοντά στις βιτρίνες, τους απ' έξω, που περπατούσαν!... κι έφευγαν!
"Μα, πού πάνε, αναρρωτιόντουσαν; Έχουμε κατεβάσει τόσο πολύ τις τιμές! Δε βγαίνουμε!"
Κι έτριβαν κι εκείνοι τα χέρια τους, όχι από χαρά, γιατί πήραν λεφτά, αλλά γιατί έκανε πολύ κρύο, απόψε, κρύωναν και στο σώμα και στην τσέπη... όπως όλοι αυτοί που περπατούν και δεν στέκονται, γιατί κρυώνουν, βιάζονται, και δεν "χορταίνουν", πια, βλέποντας τις βιτρίνες...
Δε θέλουν να "βλέπουν", απολύτως τίποτα και κανέναν!
Δε θέλουν να "ξέρουν", απολύτως τίποτα!
Περιμένουν, προσεύχονται και ελπίζουν, να τους φωτίσει όλους τους ο Θεός, να παραιτηθούν μόνοι τους, πολλοί από κει!
Εμείς, (δηλαδή, εγώ), χλωμό, να ξυπνήσουμε, να τους διώξουμε... πρωί πρωί!
Θα κοιμόμαστε, εξ ανάγκης!
Έλα και ξεχάστηκα, νόμιζα πως είχα την ντουντούκα στην Ερμού, ακόμα κι είναι έτοιμο το βιντεάκι!
(Προ πολλού! Το έστειλα στην σελίδα σας! Με μπέρδεψαν τα καλώδια της ντουντούκας μου και κόβω, ράβω, συμπληρώνω, είμαι ικανή να πάθω αγκύλωση, (την έπαθα, δηλαδή, γι' αυτό και την γράφω, παρενθέσεως - παρένθεση) έτσι βιαστικά που κάθισα τόσες ώρες, μισοόρθια, σχεδόν, στην κόχη της καρέκλας και στα λοξά!
Δεν πάει άλλο, γενικά η κατάσταση!
... Η σκηνή που χώθηκα ανάμεσά σας, ήταν γιατί ένοιωσα πως η θέση της ψυχής μου ήταν εκεί, κι ας πήραν τα πόδια μου, άλλους δρόμους!ΝΑΙ!
...........................
..............
******
Υγ. 2 Δεν το πιστεύω, τι κατεβατό, έγραψα!
Ά, ρε, χρόνε!...
Υγ. 3. Ο γιος μου, με Καληνύχτησε.
"Θα πάθεις τίποτα, μάνα!"
Θεέ μου, ανησυχεί!
Εγώ, γι' αυτόν, να δεις!
"Μη φοβάσαι, γιε μου", του είπα! "Τώρα που έσκασε η βαλβίδα και βγαίνει ο καπνός, μην ανησυχείς!" και μου χαμογέλασε γλυκά, μα προβληματισμένα, το παιδί!
δε θέλω να στεναχωριέται για μένα!
θα πάω για ύπνο, νωρίς!
Πόσο, νωρίς;
Το παιδί μου!
Τα παιδιά μου!
Η ζωή μου!
Τα όνειρά μου!
Τα παιδιά όλου του κόσμου!
Κι ο Ρωμανός, μαζί!
Κυρίως ο Ρωμανός, γιατί κινδυνεύει η ζωή του!
...Μα... θα "φροντίσουν", τόσοι άλλοι μορφωμένοι γι' αυτόν!
Υγ. 4. Το βρήκα! Σήματα καπνού θα σας στέλνω! Όπως πολύ παλιά!
Μόνο από πού, δεν ξέρω, θα δείξει!
Υγ.5 Η λίστα μου λέει, προτεραιότητα, σε άλλες εκκρεμότητες ζωής αύριο και μετά θα δω τα ιντερνετικά μου και τους φίλους μου! Ναι;
Μην ανησυχείτε κι εσείς! Εσωτερικά, αισθάνομαι μια χαρά και με λίγες ωρίτσες ύπνο παραπάνω, μια χαρά κρατάει το σκαρί! Δοκιμασμένο!
... Αλλά, ποτέ δε ξέρεις, τι λέει ΄Άλλος, από κει ψηλά!
Βλέπω όνειρα εγώ...μην ανησυχείτε!
Το νου σας όμως, γενικώς, πολλά άλλα, δεν πάνε καλά!
Υγ. Τετάρτης.
Άλλα κόπηκαν, χάθηκαν, χωρίς κόπυ, άλλα με κόπυ, χορεύουν στο γουόρντ, δεν τα είχα όμως ελέγξει, οπότε, για μια αρχή, καλά είναι κι αυτά, κι ας είναι μπερδεμένα, ακόμα και κατά παράγραφο!
Πρώτη φορά ξέσπασα (δημόσια), έτσι για την πολιτική, μη χάσουμε και την παρθενική πρωτιά μας, απ' τα "ενθύμιά" μας!
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014
"Ίσως, έτσι να είναι η ζωή!"
...Λοιπόν...
Επειδή αγχώνομαι με τις πολλές εκκρεμότητες, κι επειδή υποσχέθηκα μια "αποκλειστικότητα" στην Λαμπρινή, είναι ιντερνετική "φίλη", μα μ' "έψαξε" πολύ και στην ζωή, με βρήκε, συναντηθήκαμε (3 φορές;) με βρήκε όμως σε λάθος στιγμές της ζωής μου, η "φιλία" της με πίεσε πολύ, πολλές φορές απομακρύνθηκα, η Λαμπρινή, "επιμένει" όμως, μας δένουν πολλά, τελικά, δικαιούται και αξίζει πολλά "δώρα" από μένα, δικαιούται υλικά, γιατί της χρωστάω, γεμάτο το σπίτι απ' την παρουσία της (κούπες, κουπάκια, πετρούλες, βιβλία, εικονίτσες, καδράκια, πετσετούλες (κ.λ.π. κυρίας Ευγενίας!), θα της ανταπωδώσω με ψυχικά, αφού δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στα άλλα της δώρα, τα οποία φυσικά σταμάτησα "άγαρμπα", η Λαμπρινή μού έχει βγάλει τον χειρότερο εαυτό που δεν φανταζόμουν ότι είχα, της χρωστάω και ανάρτηση με τα "δώρα" που δεν πρέπει να δέχεσαι, όταν δεν μπορείς να τα σηκώσεις, νοιώθεις ότι δεν σου ανήκουν, ίσως και να μη σου ανήκουν!
Χωρίς ανάσες, τελείες, να προλάβω, πάλι! Δε θέλω να ασχολούμαι με μένα, είναι λίγο αργά, πια!
Σ' ευχαριστώ και Συγγνώμη για όλα, Λαμπρινή!
Δεν έχει αλλάξει κάτι στις λάθος στιγμές... απλά, τις χειρίζομαι λίγο πιο "μαλακά", να μη φουντώνουν!
Πάει το πρώτο σκέλος της ανάρτησης, όπως προέκυψε!
...Ήθελα να είναι αλλιώς αυτή η... καταγραφή, ας είναι κι έτσι!
Αν περιμένω το: "όπως θα τα ήθελα", δε θα γινόταν ποτέ, οπότε...
... Το "δέσιμο" και ο Πρόλογος αυτού του Θέματος του μπλογκ, θα γίνει αργότερα, ελπίζω με όχι βιαστικές -από μένα- συνθήκες!
... Εκείνα τα χρόνια, υπήρχε πολλή φτώχεια. Δεν ήταν μόνο η υλική, ήταν και η πνευματική, γι' αυτό, οι γονείς φρόντιζαν, ανάλογα το πνευματικό τους επίπεδο, να μορφώσουν τα παιδιά τους.
Αν δεν το έκαναν οι ίδιοι, φρόντιζαν οι πλούσιοι γι' αυτό και κάποιοι συγγενείς.
Η "μόρφωση" χρειάζονταν στην παιδκή ηλικία, οπότε... "παιδομάζωμα"...
Πολλά κοριτσάκια, στα κοριτσάκια αναφερόμαστε, δεν είχαν άποψη, δεν ήξεραν που πήγαιναν.
Άλλα τα βρήκαν καλά, άλλα σκούρα, άλλα το έσκασαν με Χ τρόπους, άλλα αυτοκτόνησαν, γιατί δεν άντεξαν... όπως η Φωτεινούλα που ξεκίνησε μια ιστορία στο Φεις, να βγάλει τα εσώψυχά μας, στην φόρα!
Μέχρι ενός ορίου όμως, επειδή η κοινωνία μας είναι και τώρα "βρώμικη", ακόμα, κι ας έχουμε 2014 και πάμε 2015 σε λίγες μέρες!
Ο σκοπός αγίαζε τα "μέσα", λοιπόν και τότε και τώρα, κι εκείνα τα κοριτσάκια του τότε, χωρίς να το καταλάβουν εκτός από γραμματάκια, μάθαιναν και την σκληρότητα και την βία της ζωής, από πλούσιους, μα ψυχικά άρρωστους ανθρώπους.
Γίνονταν δούλες, υπηρέτριες ή οικιακές βοηθοί, όπως τις λέει γλυκά η Λαμπρινή, η σημερινή εποχή, η πιο εξελιγμένη. (κ.λ.π. πολλά)
Εγώ όμως, θα σταθώ στις "δούλες".
Είχα μια "δούλα" μάννα με δύο Ν, η οποία δεν είχε να αντισταθεί σε κάποια αφεντικά, μετρημένα στα δάκτυλα, αλλά ίσως και σ' ένα χωριό και κοινωνία ολόκληρη... (Ανάπτυξη τώρα, δεν έχει!)
Κι ύστερα, το κοριτσάκι αυτό της φωτογραφίας, μ' αυτό το αγγελικό χαμόγελο και το καινούργιο λευκό φουστανάκι, βρέθηκε... να μάθει γράμματα στον Βόλο, σ' έναν θείο της.
Γραμματισμένο "δουλάκι", δηλαδή που είχε πολλή ποικιλία. (στάβλους με γουρουνάκια, ξύλο πολύ, κλάμα πολύ και άλλα πολλά, δυο χρόνια άντεξε, τό' σκασε... πήγε βρήκε την μάννα της και για χρόνια κρύβονταν, μη την ξαναπάρουν!...)
Έχει ενδιαφέρον η ιστορία, Λαμπρινή;
Πονάει, δεν είναι η ώρα της, σού φτάνει το "δώρο" μου;
Μέσα, από πολλές πλευρές!
Είχα όμως την επανάσταση μέσα μου, πρόλαβα, γλύτωσα πολλά, κέρδισα την αγκαλιά της Άγιας Μάννας μου, δεν "πείνασα" άλλο πια, ψυχικά!
Υγ. Η Ελπίδα η γάτα μου, δεν μ' άφησε να βγάλω καλή φωτογραφία, τράβαγε κορδόνια, την πάταγε, η μηχανή, ο χρόνος μου, ο σκάνερ που δεν έχω, οι γνώσεις μου, στίγμα, μόνο!
Ξέρω τι θα πει, "δημοσιότης", ξέρω ότι δεν το ξέρουν, ούτε οι φίλοι μου, ούτε και η οικογένειά μου, δεν υπήρξε ευκαιρία, δεν ντρέπομαι, μα δε θέλω να γίνω πρωτοσέλιδο γι' αυτό!
Δε θέλω να θείξω κανέναν, ζωντανό ή νεκρό, τους νεκρούς που με "μόρφωσαν" τους ανάβω κεράκι, τους συγχώρεσα προ πολλού μέσα μου, απ' τους ζωντανούς απομακρύνθηκα, να μην ανοίγω πληγές, ούτε σ' εκείνους, δε φταίνε, έτσι ήταν τα πράγματα, τα δεχόμαστε, συμφιλιωνόμαστε μ' αυτά, πάμε παρακάτω, κρατώντας τα Καλά, για το Καλό όλων, μη ματώνω κι εγώ, κρίμα είναι!
Δεν ανέχτηκα τότε, παραπάνω "πίεση", πόσο μάλλον, τώρα!
Σιγά -σιγά να βγαίνουν τα κάκαδα απ' τις πληγές μας! Ναι;
Πάμε στις φώτο, τις βιαστικές, δεν ήταν αυτή η φώτο που έψαχνα, η στιγμή έφερε τον καλύτερο πρόλογο φωτογραφίας, γιατί αυτό το φουστανάκι, φορέθηκε και πολύ φωτογραφήθηκε, μόλις πήγα!
Μετά μού φόρεσαν και παλιές μεγαλίστικες ρομπίτσες, μεταποιημένες στα μέτρα μου, μα το χαμόγελο, πάντα τόσο αθώο, άβγαλτο, παιδικό!
"Ίσως, έτσι να είναι η ζωή!" ίσως σκέφτονταν αυτό το παιδί!
Δε θυμάται;
Τι να πρωτοθυμηθεί; Και γιατί; Κι αν τα πει, τι; Γιατί; Για τα παλαμάκια; Για μια εποχή ψεύτικη, κι έναν κόσμο που δεν ξέρει να εκτιμάει;
Δεν έχει διορθώσεις αυτή η ανάρτηση, κι επειδή, δεν αντέχει την συγκινητική στιγμή και την θέλει να απομονωθεί, χωρίς πολλές αναπτύξεις του "μετά", επίτρεψέ μου, Λαμπρινή, ειδικά σ' αυτή, στο πρώτο βήμα και σκαλί, της ατελείωτης δύσκολης σκάλας της ζωής μου, όσο κι αν φαίνεται ότι αντέχω ακόμα, επειδή δεν είμαι από ατσάλι, θα έχει τα σχόλια κλειστά.
Άλλες αναρτήσεις, χαλαρές. Εξαρτάται, είδωμεν!
Είναι σιγή για "κραυγές" που δεν βγήκαν στην ώρα τους και τότε και τώρα και γενικά
και ιντερνετικά, κ.λ.π.
Γι' αυτό σου λέω... άστο!
Κάθε "κυκλάμινο", έχει και την σφραγίδα του!
Δεν έχει σημασία ποιος το "είδε" κρυμμένο στο δάσος!
Σημασία έχει, ποιος, δεν το "κατάπάτησε", χωρίς να ξέρει λεπτομέρειες, εκεί κρύβεται η πραγματικά καλή ψυχή του Ανθρώπου και είναι μετρημένοι, πίστεψέ με!
Υγ. Η Ελπίδα η γάτα θυμωμένη που δεν ασχολούμαι μαζί της.
Υγ. 2 Ήρθε ο γιος, να φάει, χρειάζεται το τραπέζι της κουζίνας, που εκεί "γράφω" πια, πρέπει να το μαζέψω, "Μη πάθεις τίποτα, μάνα!", "'Οχι!, γιε μου, μη φοβάσαι, αντέχω!" του είπα.
Πού να ήξερε λεπτομέρειες της ανάρτησής μου!
Να φύγει! Στον αέρα!
Όχι, το ποτάμι, δε γυρίζει πίσω. Τα "δώρα" μου, είναι πάντα για να μένουν, όσο πρόχειρα και βιαστικά κι αν είναι!
Μερίδιο απ' αυτό, δικαιούται και η Πατρίδα, βεβαίως!
Συγγνώμη γιε, που σας παραμελώ, τελευταίως!... Δεν το ήθελα! Να φύγω ήθελα, (απ' το ίντερνετ,αλλά με κρατούν πίσω, βαριές "'αλυσίδες".
Θα τις ξαλαφρύνω... και μετά!
Επειδή αγχώνομαι με τις πολλές εκκρεμότητες, κι επειδή υποσχέθηκα μια "αποκλειστικότητα" στην Λαμπρινή, είναι ιντερνετική "φίλη", μα μ' "έψαξε" πολύ και στην ζωή, με βρήκε, συναντηθήκαμε (3 φορές;) με βρήκε όμως σε λάθος στιγμές της ζωής μου, η "φιλία" της με πίεσε πολύ, πολλές φορές απομακρύνθηκα, η Λαμπρινή, "επιμένει" όμως, μας δένουν πολλά, τελικά, δικαιούται και αξίζει πολλά "δώρα" από μένα, δικαιούται υλικά, γιατί της χρωστάω, γεμάτο το σπίτι απ' την παρουσία της (κούπες, κουπάκια, πετρούλες, βιβλία, εικονίτσες, καδράκια, πετσετούλες (κ.λ.π. κυρίας Ευγενίας!), θα της ανταπωδώσω με ψυχικά, αφού δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στα άλλα της δώρα, τα οποία φυσικά σταμάτησα "άγαρμπα", η Λαμπρινή μού έχει βγάλει τον χειρότερο εαυτό που δεν φανταζόμουν ότι είχα, της χρωστάω και ανάρτηση με τα "δώρα" που δεν πρέπει να δέχεσαι, όταν δεν μπορείς να τα σηκώσεις, νοιώθεις ότι δεν σου ανήκουν, ίσως και να μη σου ανήκουν!
Χωρίς ανάσες, τελείες, να προλάβω, πάλι! Δε θέλω να ασχολούμαι με μένα, είναι λίγο αργά, πια!
Σ' ευχαριστώ και Συγγνώμη για όλα, Λαμπρινή!
Δεν έχει αλλάξει κάτι στις λάθος στιγμές... απλά, τις χειρίζομαι λίγο πιο "μαλακά", να μη φουντώνουν!
Πάει το πρώτο σκέλος της ανάρτησης, όπως προέκυψε!
...Ήθελα να είναι αλλιώς αυτή η... καταγραφή, ας είναι κι έτσι!
Αν περιμένω το: "όπως θα τα ήθελα", δε θα γινόταν ποτέ, οπότε...
... Το "δέσιμο" και ο Πρόλογος αυτού του Θέματος του μπλογκ, θα γίνει αργότερα, ελπίζω με όχι βιαστικές -από μένα- συνθήκες!
... Εκείνα τα χρόνια, υπήρχε πολλή φτώχεια. Δεν ήταν μόνο η υλική, ήταν και η πνευματική, γι' αυτό, οι γονείς φρόντιζαν, ανάλογα το πνευματικό τους επίπεδο, να μορφώσουν τα παιδιά τους.
Αν δεν το έκαναν οι ίδιοι, φρόντιζαν οι πλούσιοι γι' αυτό και κάποιοι συγγενείς.
Η "μόρφωση" χρειάζονταν στην παιδκή ηλικία, οπότε... "παιδομάζωμα"...
Πολλά κοριτσάκια, στα κοριτσάκια αναφερόμαστε, δεν είχαν άποψη, δεν ήξεραν που πήγαιναν.
Άλλα τα βρήκαν καλά, άλλα σκούρα, άλλα το έσκασαν με Χ τρόπους, άλλα αυτοκτόνησαν, γιατί δεν άντεξαν... όπως η Φωτεινούλα που ξεκίνησε μια ιστορία στο Φεις, να βγάλει τα εσώψυχά μας, στην φόρα!
Μέχρι ενός ορίου όμως, επειδή η κοινωνία μας είναι και τώρα "βρώμικη", ακόμα, κι ας έχουμε 2014 και πάμε 2015 σε λίγες μέρες!
Ο σκοπός αγίαζε τα "μέσα", λοιπόν και τότε και τώρα, κι εκείνα τα κοριτσάκια του τότε, χωρίς να το καταλάβουν εκτός από γραμματάκια, μάθαιναν και την σκληρότητα και την βία της ζωής, από πλούσιους, μα ψυχικά άρρωστους ανθρώπους.
Γίνονταν δούλες, υπηρέτριες ή οικιακές βοηθοί, όπως τις λέει γλυκά η Λαμπρινή, η σημερινή εποχή, η πιο εξελιγμένη. (κ.λ.π. πολλά)
Εγώ όμως, θα σταθώ στις "δούλες".
Είχα μια "δούλα" μάννα με δύο Ν, η οποία δεν είχε να αντισταθεί σε κάποια αφεντικά, μετρημένα στα δάκτυλα, αλλά ίσως και σ' ένα χωριό και κοινωνία ολόκληρη... (Ανάπτυξη τώρα, δεν έχει!)
Κι ύστερα, το κοριτσάκι αυτό της φωτογραφίας, μ' αυτό το αγγελικό χαμόγελο και το καινούργιο λευκό φουστανάκι, βρέθηκε... να μάθει γράμματα στον Βόλο, σ' έναν θείο της.
Γραμματισμένο "δουλάκι", δηλαδή που είχε πολλή ποικιλία. (στάβλους με γουρουνάκια, ξύλο πολύ, κλάμα πολύ και άλλα πολλά, δυο χρόνια άντεξε, τό' σκασε... πήγε βρήκε την μάννα της και για χρόνια κρύβονταν, μη την ξαναπάρουν!...)
Έχει ενδιαφέρον η ιστορία, Λαμπρινή;
Πονάει, δεν είναι η ώρα της, σού φτάνει το "δώρο" μου;
Μέσα, από πολλές πλευρές!
Είχα όμως την επανάσταση μέσα μου, πρόλαβα, γλύτωσα πολλά, κέρδισα την αγκαλιά της Άγιας Μάννας μου, δεν "πείνασα" άλλο πια, ψυχικά!
Υγ. Η Ελπίδα η γάτα μου, δεν μ' άφησε να βγάλω καλή φωτογραφία, τράβαγε κορδόνια, την πάταγε, η μηχανή, ο χρόνος μου, ο σκάνερ που δεν έχω, οι γνώσεις μου, στίγμα, μόνο!
Ξέρω τι θα πει, "δημοσιότης", ξέρω ότι δεν το ξέρουν, ούτε οι φίλοι μου, ούτε και η οικογένειά μου, δεν υπήρξε ευκαιρία, δεν ντρέπομαι, μα δε θέλω να γίνω πρωτοσέλιδο γι' αυτό!
Δε θέλω να θείξω κανέναν, ζωντανό ή νεκρό, τους νεκρούς που με "μόρφωσαν" τους ανάβω κεράκι, τους συγχώρεσα προ πολλού μέσα μου, απ' τους ζωντανούς απομακρύνθηκα, να μην ανοίγω πληγές, ούτε σ' εκείνους, δε φταίνε, έτσι ήταν τα πράγματα, τα δεχόμαστε, συμφιλιωνόμαστε μ' αυτά, πάμε παρακάτω, κρατώντας τα Καλά, για το Καλό όλων, μη ματώνω κι εγώ, κρίμα είναι!
Δεν ανέχτηκα τότε, παραπάνω "πίεση", πόσο μάλλον, τώρα!
Σιγά -σιγά να βγαίνουν τα κάκαδα απ' τις πληγές μας! Ναι;
Πάμε στις φώτο, τις βιαστικές, δεν ήταν αυτή η φώτο που έψαχνα, η στιγμή έφερε τον καλύτερο πρόλογο φωτογραφίας, γιατί αυτό το φουστανάκι, φορέθηκε και πολύ φωτογραφήθηκε, μόλις πήγα!
Μετά μού φόρεσαν και παλιές μεγαλίστικες ρομπίτσες, μεταποιημένες στα μέτρα μου, μα το χαμόγελο, πάντα τόσο αθώο, άβγαλτο, παιδικό!
"Ίσως, έτσι να είναι η ζωή!" ίσως σκέφτονταν αυτό το παιδί!
Δε θυμάται;
Τι να πρωτοθυμηθεί; Και γιατί; Κι αν τα πει, τι; Γιατί; Για τα παλαμάκια; Για μια εποχή ψεύτικη, κι έναν κόσμο που δεν ξέρει να εκτιμάει;
Δεν έχει διορθώσεις αυτή η ανάρτηση, κι επειδή, δεν αντέχει την συγκινητική στιγμή και την θέλει να απομονωθεί, χωρίς πολλές αναπτύξεις του "μετά", επίτρεψέ μου, Λαμπρινή, ειδικά σ' αυτή, στο πρώτο βήμα και σκαλί, της ατελείωτης δύσκολης σκάλας της ζωής μου, όσο κι αν φαίνεται ότι αντέχω ακόμα, επειδή δεν είμαι από ατσάλι, θα έχει τα σχόλια κλειστά.
Άλλες αναρτήσεις, χαλαρές. Εξαρτάται, είδωμεν!
Είναι σιγή για "κραυγές" που δεν βγήκαν στην ώρα τους και τότε και τώρα και γενικά
και ιντερνετικά, κ.λ.π.
Γι' αυτό σου λέω... άστο!
Κάθε "κυκλάμινο", έχει και την σφραγίδα του!
Δεν έχει σημασία ποιος το "είδε" κρυμμένο στο δάσος!
Σημασία έχει, ποιος, δεν το "κατάπάτησε", χωρίς να ξέρει λεπτομέρειες, εκεί κρύβεται η πραγματικά καλή ψυχή του Ανθρώπου και είναι μετρημένοι, πίστεψέ με!
Υγ. Η Ελπίδα η γάτα θυμωμένη που δεν ασχολούμαι μαζί της.
Υγ. 2 Ήρθε ο γιος, να φάει, χρειάζεται το τραπέζι της κουζίνας, που εκεί "γράφω" πια, πρέπει να το μαζέψω, "Μη πάθεις τίποτα, μάνα!", "'Οχι!, γιε μου, μη φοβάσαι, αντέχω!" του είπα.
Πού να ήξερε λεπτομέρειες της ανάρτησής μου!
Να φύγει! Στον αέρα!
Όχι, το ποτάμι, δε γυρίζει πίσω. Τα "δώρα" μου, είναι πάντα για να μένουν, όσο πρόχειρα και βιαστικά κι αν είναι!
Μερίδιο απ' αυτό, δικαιούται και η Πατρίδα, βεβαίως!
Συγγνώμη γιε, που σας παραμελώ, τελευταίως!... Δεν το ήθελα! Να φύγω ήθελα, (απ' το ίντερνετ,αλλά με κρατούν πίσω, βαριές "'αλυσίδες".
Θα τις ξαλαφρύνω... και μετά!
Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2014
Τέλος χρόνου, Καλημέρα μας! Ότι πρόλαβα γι' απόψε, πρόλαβα!
Το έχω σκεφτεί άπειρες φορές!
Η ίδια η ζωή μου την θυμίζει!
Δεν ξέρω που έκανε λάθος αυτή, που έκανα λάθη εγώ, πάντως, προχθές, φεύγοντας απ' τα Δεληγιώργεια 2014, απ' το θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής που η ποίηση έγινε τραγούδι με τον Γιώργο Φουντούλη και την Μαρίνα Βολουδάκη, ακούγοντας μόνο το Πρόγραμμα, μέχρι Σύγχρονους Ποιητές και Κώστα Καβάφη, κι όχι και ποιήματα του Κώστα Βάρναλη, "τράκαρα" πολλές φορές στον δρόμο με την άλλη την Σταχτοπούτα... του παραμυθιού.
Όχι, δεν με πίεζε κανένα γοβάκι και κανένας Μάγος, 2014 έχουμε, κι όχι παραμύθι, απλά, μένω πολύ μακριά, σχόλαγε ο γιος μου και δε σήκωνε κι άλλο ταξί, για να προλάβω την ημέρα, ούτε να τον καθυστερήσω ήθελα, ούτε να τρέχω μόνη μου μ' αρέσει, σαν (τί τό' θελα το "σαν";), αδέσποτη!
Μ' αρέσουν τα "ωραία", αλλά πάντα έβαζα πρώτα την οικογένεια!Χρόνια εκτός σπιτιού, λόγω εργασίας, προέκυψε να κάθομαι... γεμίζω κενά χρόνων.
Έχει τόση μεγάλη ποιότητα πολιτισμού η πόλη μας, δεν το συζητώ, είναι ίσως και ο μόνος λόγος που αγάπησα τον Βόλο! Θάλασσα και βουνό, είχα από παιδί (βλέπε Ζαγορά), δεν μου έλειψε!
Αν κερδίσω ένα λαχείο, αφού πρώτα ξεχρεωθώ, βοηθήσω τα παιδιά μου, συγγενείς και φίλους, κ.λ.π. αμέσως θα νοικιάσω ένα δωμάτιο στο κέντρο και θα πηγαίνω, ΠΑΝΤΟΥ, ανεξαιρέτως!
Εννοείται, θα πάρω και μια καλή μηχανή, σαν κι αυτή που είχα το 2006!
Μέχρι τότε, καθ' ένας, στα πόστα του!
Προχωράτε μπροστά, είτε εγώ σας ξέρω, (ή σας βλέπω) ή μιλάω για σας ή όχι!
Καλή επιτυχία στην ζωή σας και στα όνειρά σας, να έχετε, όλοι σας!
Καλημέρα μας!
(Πάλι άκουσα σκυλί να κλαίει, έλεος! Η βροχή σταμάτησε, "θα κάνει ησυχία μου" είπε, "να κοιμηθώ".)
Η ίδια η ζωή μου την θυμίζει!
Δεν ξέρω που έκανε λάθος αυτή, που έκανα λάθη εγώ, πάντως, προχθές, φεύγοντας απ' τα Δεληγιώργεια 2014, απ' το θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής που η ποίηση έγινε τραγούδι με τον Γιώργο Φουντούλη και την Μαρίνα Βολουδάκη, ακούγοντας μόνο το Πρόγραμμα, μέχρι Σύγχρονους Ποιητές και Κώστα Καβάφη, κι όχι και ποιήματα του Κώστα Βάρναλη, "τράκαρα" πολλές φορές στον δρόμο με την άλλη την Σταχτοπούτα... του παραμυθιού.
Όχι, δεν με πίεζε κανένα γοβάκι και κανένας Μάγος, 2014 έχουμε, κι όχι παραμύθι, απλά, μένω πολύ μακριά, σχόλαγε ο γιος μου και δε σήκωνε κι άλλο ταξί, για να προλάβω την ημέρα, ούτε να τον καθυστερήσω ήθελα, ούτε να τρέχω μόνη μου μ' αρέσει, σαν (τί τό' θελα το "σαν";), αδέσποτη!
Μ' αρέσουν τα "ωραία", αλλά πάντα έβαζα πρώτα την οικογένεια!Χρόνια εκτός σπιτιού, λόγω εργασίας, προέκυψε να κάθομαι... γεμίζω κενά χρόνων.
Έχει τόση μεγάλη ποιότητα πολιτισμού η πόλη μας, δεν το συζητώ, είναι ίσως και ο μόνος λόγος που αγάπησα τον Βόλο! Θάλασσα και βουνό, είχα από παιδί (βλέπε Ζαγορά), δεν μου έλειψε!
Αν κερδίσω ένα λαχείο, αφού πρώτα ξεχρεωθώ, βοηθήσω τα παιδιά μου, συγγενείς και φίλους, κ.λ.π. αμέσως θα νοικιάσω ένα δωμάτιο στο κέντρο και θα πηγαίνω, ΠΑΝΤΟΥ, ανεξαιρέτως!
Εννοείται, θα πάρω και μια καλή μηχανή, σαν κι αυτή που είχα το 2006!
Μέχρι τότε, καθ' ένας, στα πόστα του!
Προχωράτε μπροστά, είτε εγώ σας ξέρω, (ή σας βλέπω) ή μιλάω για σας ή όχι!
Καλή επιτυχία στην ζωή σας και στα όνειρά σας, να έχετε, όλοι σας!
Καλημέρα μας!
(Πάλι άκουσα σκυλί να κλαίει, έλεος! Η βροχή σταμάτησε, "θα κάνει ησυχία μου" είπε, "να κοιμηθώ".)
Σκέφτομαι:
Αν δεν είχα άλλα σήματα... μόνο αυτό θα μου ταίριαζε, εδώ και πάνω από
δεκαετία! Ας είναι! Τέλος χρόνου! Καλή μας μέρα, απ' όλες τις μεριές!
Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014
Της φόνισσας
Με πέτυχε στην κουζίνα, πρωί - πρωί. Έτυχε, δεν πέτυχε!
"Πάει, μάνα! Γέρασες κι εσύ! Πρωινή - πρωινή, δουλείτσες, καφεδάκι, ιντερνετάκι, πάει!"
Κι ύστερα λένε, πως "φταίει ο φονιάς"!
Άμα δε σου την πει ο γιος, τότε, ποιος;
"Πάει, μάνα! Γέρασες κι εσύ! Πρωινή - πρωινή, δουλείτσες, καφεδάκι, ιντερνετάκι, πάει!"
Κι ύστερα λένε, πως "φταίει ο φονιάς"!
Άμα δε σου την πει ο γιος, τότε, ποιος;
Μι γέλασι η μπρίζα...
"Μι γέλασι η μπρίζα... , Μι γέλασι η μπρίζα... , Μι γέλασι η μπρίζα... , Μι γέλασι η μπρίζα... , Μι γέλασι η μπρίζα... Μι γέλασι η μπρίζα... "
Μπορεί να το είπε και 150 φορές!
Να γελάς και να "γκρρρ", μαζί!
Απίστευτος μάστορας, θα μείνει στην ιστορία μας!
Το νέο μας πάθημα και σλόγκαν!
Αξιαγάπητος άνθρωπος! Χαρακτηριστική φιγούρα!
Ανάμνηση που θα με κάνει να γελάω, όπως και νά 'μαι!
Χθες απόγευμα - βράδυ.
Μπορεί να το είπε και 150 φορές!
Να γελάς και να "γκρρρ", μαζί!
Απίστευτος μάστορας, θα μείνει στην ιστορία μας!
Το νέο μας πάθημα και σλόγκαν!
Αξιαγάπητος άνθρωπος! Χαρακτηριστική φιγούρα!
Ανάμνηση που θα με κάνει να γελάω, όπως και νά 'μαι!
Χθες απόγευμα - βράδυ.
Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014
Γέλα μου (Κυριακής κι αυτό)
Γέλα μου (1998)
Στίχοι:Γιάννης Πάριος
Μουσική: Γιάννης Πάριος
Θά `ρχονται κάτι νύχτες αδερφέ μου
που δε θα ξέρεις τι σου γίνεται
κι ό,τι αγγίζεις θα ξεφεύγει
θα απομακρύνεται
Στο ανοιχτό του το πουκάμισο
παραδομένη στην απόλαυση
δέκα λεπτά παράδεισο
κι ύστερα κόλαση
Γέλα μου κι ας είναι ψέμα
έλα γέλα μου
Είσαι ο παράδεισός μου
μες στην τρέλα μου
Θά `ρχονται κάτι νύχτες αδερφέ μου
που θα ζητάς ό,τι αγάπησες
και θα μισείς τον εαυτό σου
που δεν το κράτησες
Κι όλα αυτά αν νιώθεις τύψεις
που μες στο κλάμα δεν πνίγονται
κι όχι αυτά που πας να κρύψεις
κι όμως δεν κρύβονται
Υγ. Απ' τα ελάχιστα βιντεάκια μου που οι φωτογραφίες είναι του ίντερνετ.
Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014
Εδώ χαμόγελο!...
Πήγα πάνω (εννοώ το Φεις - είναι το ρετιρέ μου), είχε τόσο "υλικό" για αναμετάδοση, λάικ και συζήτηση (είναι και το Πολυτεχνείο, το χωριό, εκδηλώσεις, βιβλία, ποίηση, θέατρο, πολιτισμός και βάλε και βγάλε), αδύνατον, δεν έχω χρόνο, έφυγα σιωπηλά!
Φεύγοντας πέτυχα τον Νικόλα Μεργιαλή που ζητούσε χαμόγελα, αλλά, αν ήξερε πόσο δύσκολα έγιναν κι αυτά στην εποχή μας!!! (Ωστόσο, του χαμογελάω από δω, απ' την κάπως πιο σταθερή, έδρα μου! Έτσι κι αλλιώς, εκτός απ' τις έκτακτες που προκύπτουν αναρτήσεις, έχω κρατήσει Νούμερο στο πάρκινγκ, (στις κρατούενες αναρτήσεις μου) ιδιαίτερο γι' αυτόν! Θέμα χρόνου είναι, να το γράψω.)
Εν ολίγοις, έφερα ότι έπιασε το κόπυ μάτι μου! (βάλε και νυσταγμένο)
Φεύγοντας πέτυχα τον Νικόλα Μεργιαλή που ζητούσε χαμόγελα, αλλά, αν ήξερε πόσο δύσκολα έγιναν κι αυτά στην εποχή μας!!! (Ωστόσο, του χαμογελάω από δω, απ' την κάπως πιο σταθερή, έδρα μου! Έτσι κι αλλιώς, εκτός απ' τις έκτακτες που προκύπτουν αναρτήσεις, έχω κρατήσει Νούμερο στο πάρκινγκ, (στις κρατούενες αναρτήσεις μου) ιδιαίτερο γι' αυτόν! Θέμα χρόνου είναι, να το γράψω.)
Εν ολίγοις, έφερα ότι έπιασε το κόπυ μάτι μου! (βάλε και νυσταγμένο)
Ο Nikos Mergialis Mousikoi Ixnilates κοινοποίησε τη φωτογραφία του.
3 λεπτά ·
"...χαμογέλα ρεεεεεεεεεε......τι σου ζητάνε;;;;;;..." Χ.Μ.
Τέλος το καφεδάκι......τσιπουράκι τώρα....και το βράδυ......Καλή Αντάμωση στο "ΑPERTO rock live stage".
Απλά.....και ΟΜΟΡΦΑ!
Απλά.....και ΟΜΟΡΦΑ!
Ο Nikos Mergialis Mousikoi Ixnilates κοινοποίησε τη φωτογραφία του χρήστη Παναγιώτης Μπερλής.
20 λεπτά ·
"...κάτσε κάτω"
Με....θυμάμαι στην εφηβεία να πηγαίνω σε συναυλίες και να στέκομαι όρθιος μπροστά από κόσμο που καθόταν.
Συναυλίες με ψυχή και παλμό.
Πολλές φορές μου λέγανε οι από πίσω...."κάτσε κάτω ρε δε βλέπουμε".
Το ότι δεν βλέπανε.....σεβαστό.
Και σεβασμό πάντα στις μεγαλύτερες ηλικίες που το "όρθιο" ήταν αδύνατο.
Αλλά δεν μπορούσα ποτέ να συμβιβαστώ με το "κάτσε κάτω".
Δεν μου καθόταν καλά στ' αφτιά.
Μου την έδινε ρε παιδί μου........
Όχι όρθιος!!! εκεί....στη κόντρα....!
Η συναυλία ήταν όπως η ζωή για μένα.....
Άκου "κάτσε κάτω"????
Κι έτσι ήταν οι περισσότεροι φίλοι μου.............
Γιατί από κει ξεκινάει το κακό.......
Απ' το "κάτσε κάτω".....στο "μη μιλάς"....στο "δεν ξέρεις εσυ...."
κι όλα αυτά που προσπαθούσαν να μας περάσουν..........
Με....θυμάμαι στην εφηβεία να πηγαίνω σε συναυλίες και να στέκομαι όρθιος μπροστά από κόσμο που καθόταν.
Συναυλίες με ψυχή και παλμό.
Πολλές φορές μου λέγανε οι από πίσω...."κάτσε κάτω ρε δε βλέπουμε".
Το ότι δεν βλέπανε.....σεβαστό.
Και σεβασμό πάντα στις μεγαλύτερες ηλικίες που το "όρθιο" ήταν αδύνατο.
Αλλά δεν μπορούσα ποτέ να συμβιβαστώ με το "κάτσε κάτω".
Δεν μου καθόταν καλά στ' αφτιά.
Μου την έδινε ρε παιδί μου........
Όχι όρθιος!!! εκεί....στη κόντρα....!
Η συναυλία ήταν όπως η ζωή για μένα.....
Άκου "κάτσε κάτω"????
Κι έτσι ήταν οι περισσότεροι φίλοι μου.............
Γιατί από κει ξεκινάει το κακό.......
Απ' το "κάτσε κάτω".....στο "μη μιλάς"....στο "δεν ξέρεις εσυ...."
κι όλα αυτά που προσπαθούσαν να μας περάσουν..........
Τέλος πάντων αυτό.....με αφορμή ενός 19χρονου που με ρώτησε χθες
"καμιά καρεκλίτσα έχει εκεί που παίζεις να καθίσω; "
Τελικά αυτό το γαμημένο "κάτσε κάτω".......έπιασε τόπο......!
"καμιά καρεκλίτσα έχει εκεί που παίζεις να καθίσω; "
Τελικά αυτό το γαμημένο "κάτσε κάτω".......έπιασε τόπο......!
Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2014
Περιμένοντας την σειρά μου στον οδοντογιατρό 3
Περιμένοντας την σειρά μου στον οδοντογιατρό, στο Dental Group Βόλου, συνέχεια...
Galerie Lefakis
Ελληνική Ζωγραφική
Άνοιξη 2012
WWW.galerielefakis.com
Σα να πήγα, σα να τ' αγόρασα όλα τα έργα, χωρίς "σα", ταξίδεψα!...
Περιμένοντας την σειρά μου στον οδοντογιατρό 2
Περιμένοντας την σειρά μου στον οδοντογιατρό 1
Galerie Lefakis
Ελληνική Ζωγραφική
Άνοιξη 2012
WWW.galerielefakis.com
Σα να πήγα, σα να τ' αγόρασα όλα τα έργα, χωρίς "σα", ταξίδεψα!...
Περιμένοντας την σειρά μου στον οδοντογιατρό 2
Περιμένοντας την σειρά μου στον οδοντογιατρό 1
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Ετοιμάζω και μια ανάρτηση, θα την φέρω κι αυτή εδώ, έτσι, να υπάρχει!
Αρκεί, να μη ξημερώσω διορθώνοντάς την!
Είχα πάρει φόρα και έγραψα πολλά!
Πρώτη μου φορά, δε με αναγνωρίζω!
https://www.youtube.com/watch?v=8tWZ_jf7Wok